ที่จริงเจียงหยวนมองออกตั้งนานแล้ว
พ่อเป็นคนปากร้ายใจดีมาโดยตลอด
เหมือนคราวก่อนที่เฉียวเยว่หงพาแม่ไปหาหมอ แต่ขาดเงินค่ารักษา
ตอนแรกเขาคิดว่าพ่อคงยึดหลักการจนไม่ยอมให้เงินเขาสักหยวน
แต่สุดท้าย
พ่อก็ยังเอาเงินสองร้อยหยวนให้เขาไม่ใช่หรือ?
เจียงหยวนยิ้ม
เขาหยิบเงินสามพันกว่าหยวนออกมาทั้งหมด แล้วยื่นให้พ่อ “เอาครับ พ่อช่วยเก็บไว้ให้ผมก่อน”
ตอนเจียงหยวนยื่นเงินสามพันกว่าหยวนให้พ่อ
เจียงไห่เซิงกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
เขารู้ว่าเงินที่บ้านหาได้ในช่วงนี้ล้วนเป็นเงินที่เจียงหยวนหามาคนเดียว
แต่ถึงอย่างนั้น
พอนึกถึงการกลับมาของเฉียวเยว่หง
รวมถึงคำพูดนินทาที่ได้ยินจากคนอื่นก่อนหน้านี้
เจียงไห่เซิงก็ยังฝืนทำหน้าหนา รับเงินก้อนนี้มาไว้ทั้งหมด
เมื่อรับเงินมาแล้ว
เจียงไห่เซิงพูดกับเจียงหยวนอย่างจริงจังว่า “ต่อไปถ้าต้องใช้เงินก็บอกที่บ้านสักคำ ขอแค่เป็นเรื่องที่ควรใช้ พ่อจะให้ครบทุกหยวนแน่นอน”
เจียงหยวนพยักหน้ายิ้ม “ครับ ๆ ถ้าต้องใช้เงิน ผมจะบอกแน่นอน”
ทั้งสองเดินตามกันมา
ไม่นานก็กลับมาถึงลานบ้านของตัวเอง
พอเข้าประตูบ้าน
หลิวกุ้ยหลานก็รีบเดินมาต้อนรับ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส “เป็นไงบ้าง วันนี้ขายได้เงินเท่าไร?”
เจียงไห่เซิงพูดติดตลกว่า “คุณนี่นะ ผมว่าคงเหมือนลูกชายเราเข้าไปทุกที อีกเดี๋ยวก็จะตกหลุมเงินเหมือนมันแล้วล่ะ”
พูดพลางเจียงไห่เซิงก็ยื่นเงินร้อยกว่าหยวนที่ได้จากการขายกุ้งเสือให้หลิวกุ้ยหลาน