เจียงหยวนยิ้มแล้วพูดว่า “ลุงจ้าว ลุงหาของดีไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าผมจะหาไม่ได้เหมือนกัน รอดูกันไปเถอะ
คราวนี้ที่กลับมา ผมต้องทำให้ลุงเห็นให้ได้ว่า ที่หาของดีไม่ได้ ไม่ใช่เพราะทรัพยากรในทะเลลดลง แต่เป็นเพราะฝีมือการจับปลามีปัญหาต่างหาก”
จ้าวกว่างเฟิงได้ยินดังนั้นก็เดือดขึ้นมาทันที “พูดบ้าอะไรของแก ฝีมือจับปลาของฉันมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ?
อย่าลืมสิ ฉันเป็นหัวหน้าทีมสองของเรา เมื่อหลายปีก่อนออกทะเลจับปลา ฉันเป็นกัปตันเรือมาตลอด!”
“ไอ้เด็กขนผมเหลือง แกก็แค่จับของดีได้อยู่บ้างในช่วงนี้ไม่ใช่หรือไง?”
“บอกไว้เลยนะ การจับปลาด้วยเรือใบติดเครื่องยนต์กับเรือไม้เล็กมันคนละเรื่องกัน อย่าเพิ่งดีใจไปนัก!”
“อีกอย่าง อย่าลืมว่าเรือลำนี้คนอื่นลงทุนให้แก ไม่ใช่เรือของแกเอง แล้วแกจะวางท่าทำไม?”
เมื่อเจอจ้าวกว่างเฟิงเหน็บแนม
เจียงหยวนกลับไม่เปลี่ยนสีหน้า ยังคงยิ้มอยู่ “ลุงจ้าว อย่าเพิ่งโมโหสิ ฮ่า ๆ เรือที่บ้านลุงซ่อมเสร็จเร็วขนาดนั้นแล้วหรือ?”
จ้าวกว่างเฟิงหันหลัง พาจ้าวต้าเหอเดินจากไปพลางด่าว่า “เรือของฉันซ่อมเสร็จหรือยัง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก?”
ทิ้งคำพูดนั้นไว้
จ้าวกว่างเฟิงก็เดินตรงไปยังเรือไม้เล็กของบ้านตัวเอง ซึ่งจอดทิ้งไว้ที่ท่าเรือมาเกือบครึ่งปี
ก็จริงอย่างนั้น
ตอนนี้ลูกชายคนที่สามยังนอนอยู่โรงพยาบาล
เงินกู้ของบ้านเขาก็ใกล้ครบกำหนดชำระแล้ว