เจียงหยวนชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ตอนแรกเขายังไม่เข้าใจความคิดของซุนอวิ้น
แต่ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของซุนอวิ้น เขาก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที
ก็จริง
ตามธรรมเนียมเก่าแก่ของหมู่บ้าน
ไม่ว่าจะเป็นบ้านใหม่หรือเรือลำใหม่ ก่อนจะเริ่มใช้งานอย่างเป็นทางการ ห้ามทำเรื่องไม่เหมาะสมบนเรือเด็ดขาด
มีคำเล่าลือว่า
การทำเช่นนี้จะทำให้โชคดีที่ควรจะมีมลายหายไปจนหมด
แถมยังอาจนำพาเคราะห์ร้ายมาอีกด้วย
แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เป็นแค่ข่าวลือเหลวไหลตามความเชื่อเก่า ๆ เท่านั้น
“ไม่เป็นไรหรอก เธอยังเชื่อเรื่องพวกนี้อีกเหรอ?” เจียงหยวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ซุนอวิ้นไม่ตอบ หิ้วตะกร้าผักเดินตามหลังเจียงหยวนไปจนถึงเรือ
เจียงหยวนยิ้ม แล้วบอกให้ซุนอวิ้นนั่งพักบนดาดฟ้าข้าง ๆ ก่อน
จากนั้นเขาก็หันกลับมา “อายวน เธอพักก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันขนของที่เหลือขึ้นมาให้หมดเอง”
ซุนอวิ้นส่งสายตาหวานปนค้อนให้เจียงหยวน “ของตั้งเยอะขนาดนี้ นายคนเดียวจะขนถึงเมื่อไหร่?”
เจียงหยวนหน้าหนาแซวเธอ “ทำไมล่ะ? กลัวว่าฉันจะเสียเวลานาน แล้วจะมีเวลาอยู่กับเธอน้อยลงหรือไง?”
แก้มของซุนอวิ้นแดงขึ้นกว่าเดิม เธอเดินเข้าไปหาเจียงหยวนอย่างไม่สบอารมณ์
แล้วหยิกเนื้อนุ่มตรงเอวของเจียงหยวนเต็มแรง
“น่ารำคาญ นายอยากขนคนเดียวก็ขนไป ขนจนเหนื่อยตายไปเลย”
เจียงหยวนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
เมื่อกลับลงไปข้างล่างเรืออีกครั้ง พอเขาหยิบเครื่องนอนขึ้นมา ซุนอวิ้นก็พลันลนลาน