ไม่มีเรื่องไหนที่ปิดบังได้ตลอดไป
เรื่องของเจียงหยวนกับเฉียวเยว่หง คนทั้งหมู่บ้านซาปู้ต่างรู้กันดีอยู่แก่ใจ
เพียงแต่
ทุกคนต่างเกรงใจในนิสัยของเจียงหยวน
ไม่อยากเอาเรื่องนี้มาพูดกันให้ชัดเจนจนสร้างปัญหาให้ตัวเองโดยไม่จำเป็นเท่านั้น
แต่ตอนนี้อยู่บนเรือ
ทุกคนว่างจนไม่มีอะไรทำ
เลยชอบหาเรื่องสนุกมาคุยกัน
พอหลีว่านเทียนเริ่มแซว คนอื่น ๆ บนเรือก็หัวเราะตามกันไปด้วย
“ลุงเจียง เรื่องของอาหยวนก็ให้อาหยวนจัดการเองสิ ลุงเป็นพ่อ จะเข้าไปยุ่งให้วุ่นวายทำไม”
“นั่นสิ ถ้าถามฉันนะ ตอนนี้อาหยวนกับอายวนก็...”
จังหวะนั้นเอง
เจียงหยวนก็เอ่ยขึ้นมา มองพวกที่กำลังแซวกันบนเรือด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ลุงทั้งหลาย ถ้าอยากหาเรื่องสนุก ก็ไปหาเรื่องคนอื่นเถอะ”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครกล้าเอาเรื่องฉันกับพี่เฉียวมาล้อเล่นบนเรือลำนี้ ออกทะเลคราวหน้า ฮึ ฉันจะไม่ให้เขาขึ้นเรือลำนี้อีกเด็ดขาด”
ตอนเจียงหยวนพูด แม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้ม
แต่แววตากลับเย็นชาอย่างยิ่ง
คนที่กำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเมื่อครู่
พอเห็นสีหน้าของเจียงหยวน รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปในพริบตา
หลีว่านเทียนหน้าแดงขึ้นมา
ความกระอักกระอ่วนเขียนอยู่เต็มใบหน้า
หลังจากค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เขาก็เดินเข้าไปหาเจียงหยวนอย่างเก้อเขิน
ล้วงบุหรี่ออกมาจากตัวแล้วยื่นให้เจียงหยวน “อาหยวน อย่าโกรธเลย วางใจเถอะ ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันคิดว่าคงไม่มีใครเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นอีกแล้ว”