รวมเวลาไปกลับทั้งหมดสิบวัน
จ่ายค่าแรงให้พวกเขาทุกคนแล้ว ยังเหลือเงินอีกห้าพันกว่า
หักต้นทุนต่าง ๆ ออกไป คิดเป็นเงินสองพันหยวน ก็ยังเหลืออีกสามพัน
สามพันหยวน
สำหรับชาวประมงธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลมาโดยตลอด นี่ถือเป็นตัวเลขมหาศาลที่เกินฝัน
แต่เจียงหยวนกลับไม่ได้ตื่นเต้นมากนัก
เขารู้ดีว่าการออกเรือหาปลาครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
หลังจากนี้เขาจะซื้อเรือใบติดเครื่องยนต์เพิ่มอีกลำ
ถ้าจับคู่เรือได้สำเร็จ ปริมาณปลาที่จับได้ในแต่ละครั้งย่อมไม่ใช่แค่นี้แน่
ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง
เรือลำนี้ก็ไม่ใช่เรือที่ทันสมัยที่สุดในตลาดตอนนี้
โดยเฉพาะเรื่องการเก็บรักษาความสด ไม่มีห้องแช่แข็งโดยเฉพาะ
การอาศัยน้ำแข็งในห้องเก็บน้ำแข็งเพื่อรักษาความสดของปลาที่จับมา ไม่ใช่วิธีที่ทำได้ในระยะยาวแน่นอน
เพราะหากอยากจับปลาให้ได้มากขึ้น ก็จำเป็นต้องออกไปยังทะเลลึก
แต่ถ้าไม่มีห้องแช่แข็งโดยเฉพาะ การออกไปทะเลลึกก็เป็นได้แค่ความคิด
ตอนขามา ตัวเรือยังเบา ความเร็วเรือก็สูง
แต่ขากลับ บนเรือบรรทุกปลามากกว่ายี่สิบตัน
ตัวเรือหนักขึ้น ไม่เพียงกินน้ำมันมากขึ้น ความเร็วเรือยังช้าลงกว่าเดิมไม่น้อย
โชคดีที่เรือลำนี้มีแรงม้าสูง กำลังเครื่องยนต์ดี ผลกระทบจึงไม่มากนัก
ใช้เวลาเกือบสี่วัน
บ่ายวันที่เก้า หลังบ่ายสามไปแล้ว เรือก็มาถึงท่าเรือในที่สุด
เรือยังไม่ทันเทียบท่า
เจียงหยวนก็สั่งโจวต้าฟากับหลีว่านเทียนทันที “ลุงหลี ตอนนี้พาต้าฟาไปที่สำนักงานหมู่บ้านของเราหน่อย
โทรศัพท์มือหมุนที่สำนักงานทีมการผลิตใช้ได้ ผมจะให้เบอร์โทรศัพท์คุณ โทรหาเจ้าของร้านซ่งโดยตรงเลย”