จ้าวกว่างเฟิงจับปลามาหลายปี เขารู้ดีว่าการจับปลาด้วยเรือใบติดเครื่องยนต์ ตั้งแต่หย่อนอวนจนถึงชักอวนขึ้นมา ต้องใช้เวลานานแค่ไหน
หลังฟังหลีว่านเทียนเล่าจบ
สีหน้าของจ้าวกว่างเฟิงราวกับเห็นผี เขารีบส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด ถ้าเป็นอย่างที่พวกคุณพูด
ทุกครั้งที่เจียงหยวนหย่อนอวน เวลาลากอวนยาวที่สุดก็ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง”
“เฮอะ หนึ่งชั่วโมงจะลากปลาได้สักเท่าไรกันเชียว”
หลีว่านเทียนสูบบุหรี่พลางยิ้มกว้าง “เหล่าจ้าว ฉันรู้ว่านายไม่เชื่อ แต่ความจริงก็เป็นอย่างนี้แหละ”
“ครั้งที่ลากอวนนานที่สุดก็ประมาณหนึ่งชั่วโมง ส่วนครั้งที่สั้นที่สุด หลังจากหย่อนอวนลงน้ำแล้วลากไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ”
จ้าวกว่างเฟิงอ้าปากค้าง
เขาคิดไม่ตกจริง ๆ
ใช้วิธีแบบนี้ จะจับปลาได้อย่างไรกัน
ทางด้านเขายังคิดไม่ตก
ชาวบ้านหมู่บ้านซาปู้ที่ยืนอยู่รอบเรือใบติดเครื่องยนต์ส่วนใหญ่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้เจียงหยวนขับเรือไม้เล็ก
แล้วจับของดีได้มากมายทุกครั้ง เป็นเพราะโชคช่วยล้วน ๆ พวกเขายังพอเข้าใจได้
แต่ตอนนี้
เจ้าหนูนี่ขับเรือใบติดเครื่องยนต์ กลับยังจับปลาดาบเงินได้มากมายขนาดนี้
เรื่องนี้ชวนให้คนคาดเดาไม่ออกจริง ๆ
จ้าวกว่างเฟิงยังคงยืนเหม่ออยู่บนเรือ
ซ่งไอ้เหลียน ภรรยาของเขา ตะโกนเสียงดังมาจากในฝูงชน “กว่างเฟิง ลงมาก่อน”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของภรรยา
จ้าวกว่างเฟิงจึงได้แต่เก็บความคิดไว้ก่อน แล้วหันหลังลงจากเรือ