แต่วันนี้
อวนเพิ่งลงน้ำไปไม่ถึงสี่สิบนาที แม้เรือจะแล่นไปข้างหน้าได้ไกลพอสมควรแล้วก็ตาม
แต่เวลาแค่นี้ ไม่มีทางที่ปลาในอวนจะมีมากมายอะไร
เมื่อคิดได้ดังนั้น
หลี่โหย่วชิ่งก็รีบเข้ามาขวางหน้าเจียงหยวน “อาหยวน นายไม่เคยทำงานบนเรือใหญ่แบบนี้มาก่อน คงไม่ค่อยเข้าใจว่าต้องลากอวนนานแค่ไหน”
“ฉันบอกนายเลยนะ การทำงานบนเรือใหญ่ของพวกเราไม่เหมือนกับเรือไม้เล็กที่บ้านนาย”
“เรือไม้เล็กใช้อวนเล็ก ถ้าจับปลาได้มากเกินไปก็ลากขึ้นมาไม่ไหว”
“แต่ถ้าเป็นเรือใหญ่ ถ้าลากอวนแค่แป๊บเดียว ก็จับปลาได้ไม่เท่าไรหรอก”
“เชื่อฉันเถอะ พวกเรารออีกสองสามชั่วโมงค่อยว่ากัน”
เจียงหยวนยิ้ม
แต่แววตากลับแน่วแน่เป็นพิเศษ “เชื่อฉัน ไม่ต้องรออีกสองสามชั่วโมงแล้ว กู้อวนขึ้นเดี๋ยวนี้เลย”
พูดพลาง เจียงหยวนก็เปิดเครื่องกว้านแล้ว
โจวต้าฟาออกทะเลไปจับปลากับเจียงหยวนไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว
แม้เขาจะไม่รู้ว่าเรือใหญ่ต้องลากอวนนานแค่ไหน
แต่เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า ตราบใดที่เป็นการตัดสินใจของเจียงหยวน ก็ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์
เมื่อคิดได้ดังนั้น
โจวต้าฟาก็รีบเข้าไปช่วยเจียงหยวน พร้อมกำชับหลี่โหย่วชิ่งกับเฝิงเจี้ยนกั๊วะว่า “ลุงหลี ลุงเฟิง พวกคุณไม่ต้องสนใจแล้ว ในเมื่อพี่อาหยวนบอกให้กู้อวนขึ้น ผมว่าในอวนต้องมีปลาอยู่ไม่น้อยแน่”
หลี่โหย่วชิ่งกับเฝิงเจี้ยนกั๊วะถึงกับพูดไม่ออก
เพิ่งลงอวนไปนานแค่ไหนเอง?