“ปิดโหมดนอน”
หลังคากระจกสว่างขึ้น แผ่นบังแสงที่หน้าต่างก็เปิดออกด้วย
แสงแดดสาดเข้ามา
ด้านนอกสว่างจ้า ตอนนี้เวลา 8 โมงเช้าตรง ดวงอาทิตย์ลอยเฉียงอยู่บนฟ้าแล้ว อุณหภูมิที่สัมผัสได้อยู่ที่ประมาณ 23 องศา
เจียงหลิงลงจากรถก่อน
ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ขอแค่ไม่ออกห่างจากยานพาหนะเกิน 3 เมตร ก็จะไม่เจออันตรายมากนัก
มือขวาของเธอถือมีดพร้าไว้เล่มหนึ่ง นั่นคืออาวุธเริ่มต้นของเธอ
ตอนนี้ห้องแชตพื้นที่มีข้อความสะสมเกิน 999 ข้อความไปนานแล้ว
“ฉันเดินมา 2 ชั่วโมงแล้ว จะให้เหนื่อยตายหรือไง? แถวนี้มีหีบเสบียงที่ไหนกัน ไม่เห็นแม้แต่ขนสักเส้น”
“ฮี่ ๆ ฉันนี่ดวงดีจริง ๆ เก็บหีบได้ตั้ง 5 ใบแล้ว เปิดออกมาได้อาหาร น้ำดื่ม แล้วก็น้ำมันเชื้อเพลิง อิจฉาล่ะสิ?”
“หาอยู่ตั้งครึ่งเช้า เจอหีบเสบียงแค่ใบเดียว พอเปิดออกมาก็มีหนูตัวหนึ่งพุ่งออกมากัดนิ้วฉันขาดไปครึ่งข้อ ช่วยด้วย นิ้วฉันจะต่อกลับยังไง? มีใครเป็นหมอไหม? เจ็บมาก!”
“พวกคุณแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเลือกรถสปอร์ต ระยะทางแค่ 60 กิโลเมตรเอง ขับไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงแล้ว กินน้ำมันเร็วชะมัด มีใครมีน้ำมันเชื้อเพลิงไหม ฉันเอาน้ำแร่แลกได้”
ทุกคนที่ได้ยานพาหนะ รวมถึงผู้รอดชีวิตที่ไม่ได้ยานพาหนะ ต่างออกเดินทางกันหมดแล้ว
มีเพียงระยะทางวันนี้ของเจียงหลิงที่ยังเป็นศูนย์
หลังลดน้ำหนักรถบ้านลงไปหนึ่งรอบ ความเร็วสูงสุดก็เพิ่มเป็น 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ดังนั้นระยะทางวันนี้จึงไม่ใช่เรื่องท้าทายสำหรับเจียงหลิง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังรู้ข่าวลับเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เรื่องหนึ่ง
ชาติก่อน ตอนมีคนรอดชีวิตได้ราว 3 เดือน ถึงมีคนเผลอหลุดปากเล่าออกมา
ที่จุดเริ่มต้นมีหีบเสบียงซ่อนอยู่ใบหนึ่ง โดยไม่มีสัตว์ประหลาดเฝ้า
ถือเป็นของขวัญสำหรับมือใหม่
คนที่เจอเป็นคนดวงดีมาก
เขาบอกว่าก่อนออกเดินทาง จู่ ๆ ก็ปวดฉี่ เลยไปเข้าห้องน้ำแถวจุดเกิด
แล้วบังเอิญเห็นหีบใบนั้นเข้า
ข้างในมีทองคำ 10 กิโลกรัม
10 กิโลกรัมนะ ไม่ใช่ 10 กรัม!
ทองคำเป็นเงินตราสากลที่จำเป็นในเกมเอาชีวิตรอด จึงมีค่ามาก นอกจากใช้ติดสินบนตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นได้แล้ว ยังเป็นของจำเป็นสำหรับอัปเกรดยานพาหนะด้วย
การอัปเกรดยานพาหนะ นอกจากต้องหาเสบียงให้เพียงพอแล้ว ยังต้องใช้เงินตราหรือส่งมอบสิ่งของที่มีมูลค่าเทียบเท่ากันด้วย
สรุปก็คือ ระบบเฮงซวยชะมัด!
ระบบเวรเอ๊ย
เจียงหลิงกวาดตามองไปรอบ ๆ ในที่สุดก็พบหีบใบเล็กสีเทาหม่นอยู่ใกล้จุดเริ่มต้น
【ยินดีด้วย คุณพบกล่องเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ ที่ผู้มีน้ำใจทิ้งไว้ ไม่มีรางวัลพิเศษใด ๆ นะ】
เสียงเย็นชาของระบบฟังดูคล้ายแฝงแววเยาะเย้ยอยู่ด้วย
เจียงหลิงไม่สนใจ ในหัวมีแต่ความยินดีที่กำลังจะได้ทองคำ 10 กิโลกรัม
เธอเปิดหีบ
【ได้รับทองคำ*10】
เธอปิดฝาหีบ
ไม่สิ
ตาฝาดไปแล้ว
เปิดใหม่อีกครั้ง
ยังคงเป็นทองคำ*10
หน่วยเป็นกรัม ทองคำ 10 กรัม
หึ ๆ
เจียงหลิงชูนิ้วกลางให้ท้องฟ้า
เธอยังไม่ยอมแพ้ ที่นี่มีหีบโชคดีแค่ใบเดียวหรือไง?
ทำไมของคนอื่นถึงเป็น 10 กิโลกรัม ส่วนของเธอมีแค่ 10 กรัม?
หญ้าบริเวณจุดเกิดแทบถูกเจียงหลิงถอนจนเกลี้ยงแล้ว แต่ก็ยังหาหีบใบที่สองไม่เจอ
เอาเถอะ
เจียงหลิงขึ้นไปนั่งบนที่นั่งคนขับ
ที่นั่งคนขับในรถบ้านของเธอเชื่อมต่อกับห้องโดยสารด้านหลัง
เจียงหลิงเปิดทางเชื่อมตรงกลาง เพื่อให้เจาไฉมานั่งเป็นเพื่อนเธอที่เบาะข้างคนขับได้
รถคันน้อยติดเครื่อง
ออกเดินทางแล้ว!
【ระยะทางคงเหลือในขณะนี้ 59 กิโลเมตร】
ผ่านการขัดเกลาจากชาติก่อน เจียงหลิงจึงเป็นคนขับที่มีประสบการณ์โชกโชน
ขณะขับรถ เธอคอยสังเกตพุ่มไม้ข้างทางไปด้วย จนกลายเป็นสัญชาตญาณที่ฝังลึกในกระดูก
เธอรักษาความเร็วไว้ที่ 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พอถึงเที่ยงวัน 12 นาฬิกา เธอก็เก็บหีบได้ 3 ใบ
อัตราการปรากฏของหีบอยู่ในระดับปานกลาง
ทั้งหมดเป็นหีบทองแดง สีเทาหม่น วัสดุก็เป็นชนิดที่แย่ที่สุด
ทำจากไม้ ดูเหมือนแค่เหยียบเบา ๆ ก็แตกแล้ว
ทำงานมาทั้งเช้า เหนื่อยจริง ๆ
เจียงหลิงจอดรถบ้านไว้กลางถนน
รถบ้านคันนี้ไม่ได้เป็นรถไฮบริด ระบบไฟฟ้าของพื้นที่พักอาศัยจึงพึ่งพาแผงโซลาร์เซลล์ที่ติดตั้งอยู่บนหลังคาเป็นหลัก
โชคดีที่ตอนนี้แดดร้อนพอสมควร เพิ่งเที่ยงวัน อุณหภูมิก็ใกล้ 40 องศาแล้ว ร้อนเหมือนฤดูร้อนก่อนวันสิ้นโลก
ชาติก่อน อากาศก็โหดร้ายแบบนี้เหมือนกัน
เจียงหลิงรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เพิ่งวันแรกเท่านั้น หลังจากนี้อุณหภูมิจะสูงขึ้นทุกวัน
เจียงหลิงเดินจากห้องคนขับไปยังพื้นที่พักอาศัยด้านหลังรถ
เปิดเครื่องปรับอากาศ อุณหภูมิในห้องอยู่ที่ 26 องศา
ตอนเช้ามืดกินหม่าล่าทังไปแล้ว มื้อกลางวันนี้ให้รางวัลตัวเองด้วยข้าวขาหมูหลงเจียงสักชุดก็แล้วกัน
ข้าวขาหมูชุดหรู เพิ่มไส้หมู เพิ่มไส้กรอก เพิ่มขาหมู และเพิ่มคากิ
แล้วยังมีน้ำแตงโมคั้นสดสักแก้ว ดื่มแล้วสดชื่นช่วยตัดเลี่ยน
นั่งกินของอร่อยใต้เครื่องปรับอากาศ ในมือยังมีนิยายหลายหมื่นเล่มที่เจียงหลิงดาวน์โหลดเก็บไว้อ่านแบบออฟไลน์
สบายจริง ๆ
ช่างสุขใจ
เจียงหลิงกินไปอ่านไป อ่านได้ราวยี่สิบตอน
ห้องแชตหลักคึกคักสุด ๆ
“หิวมาก หิวจะแย่แล้ว ปั่นจักรยานมาตลอดทั้งเช้า ท้องร้องโครกคราก น้ำตาลในเลือดต่ำจะแย่แล้ว ขออะไรกินหน่อยได้ไหม?”
“อากาศร้อนเกินไปแล้ว ฉันตากแดดจนแทบละลาย มีคนใจดีพอจะให้ร่มฉันสักคันไหม หรือให้น้ำสักขวดก็ได้”
“ไม่ใช่ว่ามีคนชื่อแอบกินถุงเลือดอยู่เหรอ? เสบียงของเธอเยอะที่สุด ต้องมีอาหารกับน้ำตั้งมากมายแน่ ๆ พวกเราก็เป็นผู้รอดชีวิตเหมือนกัน เป็นเพื่อนร่วมชาติด้วย ของเธอมีตั้งเยอะ แบ่งให้พวกเราบ้างสิ”
“คนชื่อแอบกินถุงเลือดอยู่ไหน? ขอร้องล่ะ แบ่งของกินให้ฉันสักหน่อย ฉันหิวมากจริง ๆ”
“คอฉันแห้งจนแทบจะมีเลือดออกแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันต้องขาดน้ำล้มอยู่ข้างทางแน่ ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นหนุ่มหรือสาว แต่ขอร้องล่ะ ช่วยมีเมตตา ช่วยฉันด้วย”
“คนข้างบน เลิกทำตัวเป็นขอทานในอินเทอร์เน็ตได้แล้ว พวกคุณโพสต์ตั้งหลายข้อความ แต่อีกฝ่ายตอบไหมล่ะ?”
“โลกถึงวันสิ้นโลกแล้ว คนอื่นมีของก็ต้องเก็บไว้ใช้เองสิ จะเอามาให้คุณได้ยังไง?”
“ทำไมจะให้ฉันไม่ได้? ของเขามีตั้งเยอะ กินไม่หมดก็ได้ ถ้าแบ่งให้ฉัน มันช่วยชีวิตฉันได้นะ ฉันยอมทำงานให้เขาจนตายเลย”
“@แอบกินถุงเลือด รีบออกมาสิ!”
“ทำไมถึงไม่ให้ฉัน? จะปล่อยให้ฉันตายไปต่อหน้าต่อตาหรือไง?”
เขารัวเรียกเจียงหลิงไม่หยุด
“ใช่แล้ว แบ่งเสบียงให้หน่อยจะเป็นไรไป ช่วยเหลือเกื้อกูลกันสิ”
“แอบกินถุงเลือด เลิกซ่อนตัวได้แล้ว ทางที่ดีแบ่งเสบียงของเธอให้ทุกคนซะ ไม่อย่างนั้นต่อไป...”
เจียงหลิง เจ้าของชื่อแอบกินถุงเลือด เพิ่งออนไลน์พอดี เมื่อเห็นข้อความขอร้องบ้าง ข่มขู่บ้าง มุมปากก็เย็นชา
ให้ความช่วยเหลือพวกนั้นงั้นเหรอ?
เจียงหลิงอยู่ในเกมเอาชีวิตรอดนี้มาครบ 3 ปีแล้ว เธอเห็นตัวอย่างของคนที่ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นมานับไม่ถ้วน
ชาติก่อน มีหมอคนหนึ่งเปิดเผยหมายเลขรถกับพิกัดของตัวเอง เพราะต้องการช่วยคนอื่น ผลคือวันเดียวกันก็ถูกคนผูกมัดไว้
ถูกฆ่าชิงทรัพย์ ตายอย่างอนาถ
ความเมตตาที่ไม่ควรมี เจียงหลิงไม่มีวันมอบให้
จะหิวตายหรือเหนื่อยตายก็เรื่องของพวกเขา
ทนเอาเองแล้วกัน
อีกอย่าง ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่
ต่อให้เดินเท้า ต่อให้โชคร้ายแค่ไหน ก็ยังหาหีบได้สัก 2-3 ใบ
หีบ 2-3 ใบจะเปิดออกมาไม่มีอาหารหรือน้ำเลยสักอย่างเชียวหรือ?
ไม่ยอมออกไปหาเอง แต่กลับมาขอทานบนอินเทอร์เน็ต แล้วใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับคนอื่น
ฉันติดหนี้อะไรคุณหรือไง ถึงต้องให้คุณ? 【แอบกินถุงเลือด】: งั้นก็ไปตายซะ