หินก้อนเดียวก่อคลื่นนับพัน
“ฉัน***** แอบกินถุงเลือด แก*******”
“มีเสบียงนิดหน่อยแล้วมันยิ่งใหญ่นักหรือไงวะ? ฉันแม่งไม่เอาแล้ว!”
“อย่าให้ฉันเจอแกนะ แอบกินถุงเลือด รอดูได้เลย”
เจียงหลิงไม่สนใจพวกขอทานออนไลน์ที่กำลังเดือดดาล เธอเลื่อนดูประวัติแชตย้อนขึ้นไป
ท่ามกลางข้อความไร้สาระมากมาย เธอพบข้อมูลที่เกี่ยวข้องอยู่หนึ่งสองข้อความ
【ifou】: ใครเปิดได้แบตเตอรี่สำรองของรถไฟฟ้าบ้าง ฉันแลกด้วยทองคำ ก้อนเหล็ก หรือโลหะผสมได้
เมื่อเห็นข้อความนี้ เจียงหลิงก็ครุ่นคิด ช่วงแรกทุกคนยังไม่รู้ว่าทองคำมีประโยชน์อะไร และไม่รู้เงื่อนไขในการอัปเกรดยานพาหนะด้วย
ต้องรวบรวมวัสดุที่จำเป็นสำหรับการอัปเกรดยานพาหนะให้ครบทุกชนิดก่อน เงื่อนไขการอัปเกรดของยานพาหนะนั้น ๆ จึงจะปรากฏขึ้น
วัสดุจำเป็นส่วนใหญ่สำหรับอัปเกรดยานพาหนะ ได้แก่ ทองคำ โลหะผสม เศษชิ้นส่วนยานพาหนะ เศษชิ้นส่วนพลังงาน ก้อนเหล็ก และก้อนเหล็กกล้า
ชนิดและจำนวนวัสดุที่ต้องใช้แตกต่างกันไปตามประเภทยานพาหนะ
เธอใช้ประโยชน์จากความขาดแคลนของสิ่งของในช่วงแรกเพื่อรวบรวมวัสดุเหล่านี้ได้
เจียงหลิงเปิดตลาดแลกเปลี่ยนของระบบ
เธอสร้างร้านค้าของตัวเองแบบไม่ระบุตัวตน
ตั้งชื่อว่า 【ร้านค้าหน้าเลือด】
ขายบิสกิตอัดแท่ง น้ำแร่ และไอศกรีม แลกกับทองคำ 10 กรัม / เศษชิ้นส่วนยานพาหนะ 2 ชิ้น / เศษชิ้นส่วนพลังงาน 2 ชิ้น / ก้อนเหล็ก 10 ก้อน / โลหะผสม 10 ก้อน / เหล็กกล้า 10 ก้อน
เจียงหลิงมีบิสกิตอัดแท่งกับน้ำแร่สำรองอยู่แล้ว แถมยังเปิดกล่องได้ทุกวัน
เอาของพวกนี้ไปแลกวัสดุ ก็เหมือนเก็บตกของดีชัด ๆ
จัดการธุระทั้งหมดเสร็จ เจียงหลิงก็พักจนหายเหนื่อยไปมากแล้ว
ออกเดินทางต่อ!
ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ยิ่งขับไปได้ไกลเท่าไร ก็ยิ่งได้รับหีบสมบัติมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง ระบบจะประกาศอันดับ และสิบอันดับแรกจะได้รับรางวัล
แน่นอนว่าเจียงหลิงหวังจะได้อันดับสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้
ตลอดช่วงบ่าย เจียงหลิงพบหีบอีกห้าใบ
ใกล้สองทุ่มแล้ว
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง
แต่อากาศร้อนอบอ้าวไม่ได้ลดลงเลย ยังคงร้อนระอุ แม้แต่ลมข้างนอกก็ยังพัดพาความร้อนมาด้วย
ฟ้าใกล้มืดแล้ว ไปต่อไม่ได้อีก
เจียงหลิงดับเครื่องยนต์ ปิดกระจกรถทุกบานสนิท แล้วเข้าไปยังพื้นที่พักอาศัย
วันนี้ใช้พลังงานไปมาก เธอจึงตั้งใจจะให้รางวัลตัวเองอย่างเต็มที่
ได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง เจียงหลิงไม่คิดจะตระหนี่ถี่เหนียว
เมื่อมีปัจจัยพื้นฐานพร้อม การทำให้ร่างกายและจิตใจมีความสุขย่อมช่วยให้สภาพจิตใจดีขึ้นและลดความเหนื่อยล้า
กุ้งล็อบสเตอร์บอสตันนึ่ง!
กินคู่กับหอยนางรมราดกระเทียม!
อาหารจานหลักเธอเลือกสปาเกตตีพริกไทยดำ
ทั้งโปรตีนสูง ทั้งมีไขมันและคาร์โบไฮเดรต สารอาหารสมดุลสุด ๆ
เจียงหลิงกินอย่างสบายกายสบายใจ
อร่อยมาก นี่สิถึงเรียกว่ามีชีวิตอยู่!
ชาติที่แล้วเธอหลบ ๆ ซ่อน ๆ เหมือนหนู แต่ตอนนี้ต่างหากที่รู้สึกดีจริง ๆ
แล้วเจาไฉล่ะ?
เจียงหลิงทำอาหารแมวรสอ่อนให้มัน เนื้ออกไก่ + บรอกโคลี + ฟักทอง + น้ำมันปลา + วิตามิน + โคเอนไซม์ แล้วเปิดอาหารกระป๋องเนื้อแซลมอนให้อีกหนึ่งกระป๋อง
เจาไฉกินอย่างเอร็ดอร่อย
ดูท่านายท่านแมวน้อยจะพอใจในคุณภาพอาหารมื้อนี้มาก
ช่องเขตใหญ่
“ทำยังไงดี? จนป่านนี้ฉันยังเปิดกล่องไม่ได้ยานพาหนะเลย วันนี้ก็เดินทางได้แค่ 20 กิโลเมตรเอง”
“ทำไมจู่ ๆ ฟ้าถึงมืดลงแบบนี้ ฉันกลัวมาก หมอกดำเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เหมือนมีสัตว์ประหลาดอยู่ข้างในเลย”
“มีใครช่วยฉันได้ไหม พรุ่งนี้ฉันจะตั้งใจวิ่งให้ดีแน่นอน”
“หนึ่งทุ่มห้าสิบเก้านาที! ในที่สุดฉันก็ปั่นครบ 60 กิโลเมตร ขารู้สึกไม่ใช่ขาของตัวเองแล้ว ถึงจะไม่รู้ว่าถ้าปั่นไม่ครบ 60 กิโลเมตรจะเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณบอกว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่”
“ฉันขี่มอเตอร์ไซค์ แค่ชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้ว ช่วงบ่ายก็นอนอยู่บนรถ พวกคุณช้าเกินไปแล้ว”
ยานพาหนะมีสารพัดรูปแบบ
แต่ทุกคนต่างงัดวิธีของตัวเองออกมาเพื่อทำระยะทางให้ครบตามเป้า
บางคนอาจคิดว่าตัวเองโชคดี หรือยานพาหนะไม่เอื้ออำนวย จึงทำไม่สำเร็จ แถมยังไม่เห็นเกมเอาชีวิตรอดเป็นเรื่องเป็นราว
เดินทางไปได้สองสามกิโลเมตรก็หยุด ไม่ยอมไปต่อ
ยอมแพ้ทุกอย่างไปเลย
เขาไม่เชื่อหรอกว่าระบบบ้า ๆ นี่จะลงโทษคนจริง ๆ
นี่ไม่ใช่ช่วงคุ้มครองมือใหม่หรือไง?
ไม่มีพาหนะแล้วจะให้เขาเดินทางต่อยังไง?
ควรให้สิทธิพิเศษกับคนแบบพวกเขาบ้างสิ
“พวกแกมันพวกโง่โดนหลอก ถ้าทั้งเขตใหญ่ไม่มีใครเดินทาง ไม่มีใครทำระยะทางครบ แบบนี้คนทำผิดเยอะก็ต้องไม่โดนลงโทษกันหมด ทุกคนไม่เป็นไรแน่”
ผู้รู้ชี้แนะสถานการณ์อย่างมั่นใจ
ช่องแชตเขตใหญ่คึกคักผิดปกติ
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลงทีละนิด
หนึ่งทุ่มห้าสิบเก้านาที ห้าสิบเก้าวินาที
สองทุ่มตรง
เจียงหลิงกำลังกินอาหารทะเลมื้อใหญ่ริมหน้าต่างรถบ้าน
เสียงประกาศของระบบดังขึ้นตรงเวลา
【หมดเวลาแล้ว ผู้รอดชีวิตที่ยังทำระยะทางประจำวันไม่ครบจะถูกลบทิ้งทันที】
【ผู้รอดชีวิตที่ไม่ได้ผูกมัดยานพาหนะไว้ หึหึ รอดูได้เลย】
【ตั้งแต่สองทุ่มถึงหกโมงเช้าของวันถัดไป การขับขี่จะถูกตัดสินว่าเป็นการขับรถขณะเหนื่อยล้า อัตราสิ้นเปลืองน้ำมัน ความทนทาน และค่าความเหนื่อยล้าจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว】
【คำเตือน กรุณาอย่าออกห่างจากยานพาหนะในเวลากลางคืน จะมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นนะ】
ระบบประกาศเสร็จสิ้น
ช่องเขตใหญ่กลับมารัวข้อความอีกครั้ง
“ลบทิ้งทันทีหมายความว่ายังไง?”
คนในเขตใหญ่ที่ทำเป้าหมายประจำวันไม่สำเร็จ ส่งข้อความได้เพียงข้อความเดียว
“ไม่มีสิทธิพิเศษให้กันเลยเหรอ? ทำไม่สำเร็จก็ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย”
ยังพูดไม่ทันจบ รูปประจำตัวก็ดับมืดลงสนิท
【เขตใหญ่หมายเลข 1685: 9411/10000】
เพิ่งวันแรก ทำไมตายไปตั้งห้าร้อยกว่าคนแล้ว?
ทั้งที่มีช่วงคุ้มครองมือใหม่ยังตายกันมากขนาดนี้ ถ้าไม่มีช่วงคุ้มครองมือใหม่ คงตายกันมากกว่านี้แน่
ในช่องสาธารณะมีแต่ข้อความสิ้นหวังและหมดหนทาง ผู้คนต่างเงียบงันด้วยความหวาดกลัวต่อความตายของคนอื่น
บางคนโล่งใจที่ทำภารกิจสำเร็จและรอดพ้นจากหายนะ
บางคนกลับคิดว่าเกมสมจริงนี้เร้าใจสุด ๆ
ก่อนจะเห็นผู้รอดชีวิตถูกลบหายไปต่อหน้าต่อตา ยังมีคนไม่น้อยคิดว่าตัวเองคงโชคดี แต่ตอนนี้จำนวนคนในเขตใหญ่ลดลงจริง ๆ แล้ว
รูปประจำตัวที่ค่อย ๆ มืดดับลงเหล่านั้น ล้วนประกาศให้เห็นถึงความโหดร้ายของเกม
“บ้าจริง ระบบเฮงซวยนี่บอกอะไรให้มากกว่านี้ไม่ได้หรือไง? ไม่บอกสักคำว่าทำไม่สำเร็จแล้วจะโดนลงโทษอะไร จงใจปล่อยให้คนตายชัด ๆ”
“กลางคืนอย่าขับรถ! ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่นอกรถ แถมกำลังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ”
“ฉันเห็นแล้ว มันเป็นสัตว์ประหลาด!”
“อ๊ากกกกก น่ากลัวมาก ช่วยด้วย ฮือ ๆ รถฉันไม่มีอะไรกั้นเลย ทำยังไงดี? อย่าฆ่าฉันนะ”
ส่วนคนที่ไม่มียานพาหนะ ได้แต่มองสัตว์ประหลาดเข้ามาใกล้ตัวเองขึ้นเรื่อย ๆ
อยากวิ่งหนี แต่กลับพบว่าสัตว์ประหลาดมาจากทุกทิศทุกทาง
เขาถูกล้อมไว้แล้ว
“ช่วยด้วย ฉันไม่มียานพาหนะ สัตว์ประหลาดมาอยู่ตรงหน้าแล้ว อ๊าก มันกำลังกัดเท้าฉัน! อย่านะ ฉันไม่อยากตาย!”
ไม่นานหลังข้อความถูกส่งออกมา รูปประจำตัวของคนนั้นก็จากสีแดงสั่นไหวกลายเป็นสีเทาหม่น
ตายสนิทแล้ว
“คนที่มียานพาหนะจะมีเกราะป้องกันรอบรถ ส่วนคนไม่มีรถก็ได้แต่ถูกสัตว์ประหลาดกิน น่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน!”
สัตว์ประหลาดเข้ามาใกล้แล้ว
คนส่วนใหญ่เอาตัวเองแทบไม่รอด
เสียงกรอบแกรบคุ้นหูดังขึ้นรอบนอกรถบ้าน
อา
มอนสเตอร์ตัวจิ๋วในเขตมือใหม่
พวกที่ฆ่าง่ายที่สุด
ชวนให้นึกถึงวันเก่า ๆ อยู่เหมือนกัน
เจียงหลิงค่อย ๆ เก็บจานที่กินเสร็จแล้วให้เรียบร้อย ก่อนเปิดระบบฟอกอากาศของรถบ้าน
เธอรื้อดูเสบียงที่ซื้อเตรียมไว้ล่วงหน้า
แล้วพบมีดพร้าขนาด 80 เซนติเมตรสองเล่ม
ใบมีดสะท้อนแสงสีเงิน คมกริบ
ช่วงแรก มอนสเตอร์ตัวจิ๋วที่ปรากฏใกล้ยานพาหนะในเวลากลางคืนอ่อนแอมาก แถมมีจำนวนไม่เยอะ
ราว ๆ ยี่สิบตัว
เจียงหลิงลงจากรถ แล้วพุ่งเข้าไปในหมอกสีเทา
มอนสเตอร์ตัวจิ๋วหน้าตาพิกล ดูคล้ายโครงกระดูกบ้าง มัมมี่บ้าง
กรงเล็บกับฟันเป็นอาวุธโจมตีหลัก จุดอ่อนอยู่ที่ศีรษะ
เจียงหลิงหลบการโจมตีเชื่องช้าของพวกมันอย่างคล่องแคล่ว เงื้อมีดพร้าขึ้นฟาดซ้ายขวา ลงมือทีเดียวหัวก็ร่วง
หัวของมอนสเตอร์กลิ้งตกลงบนพื้น
แล้วก็แน่นิ่งไป
ไม่ถึงห้านาที มอนสเตอร์กว่ายี่สิบตัวก็นอนเรียงรายกันอย่างสงบ
【ยินดีด้วย คุณสังหารมอนสเตอร์ได้เป็นคนแรก รับรางวัลหีบอาวุธ*1 พละกำลัง+2 ต้องการรับหรือไม่?】