ผู้เล่นที่ตกรอบทั้งหมดถูกพาไปไว้ตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของวัง นั่งรอเกมจบอย่างเงียบงัน
หมายเลข 6 ที่บาดเจ็บสาหัสพิงอยู่ตรงมุมหนึ่ง ลมหายใจรวยริน เลือดไหลไม่หยุด ดูท่าคงไม่รอดแล้ว
เมื่อเห็นบาดแผลของเขาสาหัสเกินไป บางคนก็ทนมองไม่ไหวจนเบือนหน้าหนี ทว่าความใจดีของพวกเขาก็มีแค่นั้น
พวกเขาไม่มียารักษาบาดแผล ต่อให้มี ก็ไม่มีทางเอายาช่วยชีวิตไปให้คนอื่นด้วยความใจดีหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายคนดีใกล้จะแพ้อยู่แล้ว แม้แต่ชีวิตตัวเองยังไม่รู้จะเป็นอย่างไร แล้วใครจะมีใจไปสนคนแปลกหน้า?
มีเพียงหมายเลข 7 ที่ยืนอยู่ข้างหมายเลข 6 ป้อนแท่งพลังงานให้เขา แล้วถอดผ้าพันคอที่ใช้ปิดหน้าออกมาพันรอบอกกับท้องของเขา ก่อนรัดแน่นเพื่อห้ามเลือด
คราวนี้ทุกคนถึงได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของหมายเลข 7
ผมสั้น ดวงตาเปี่ยมพลัง คมกริบและทรงอำนาจจนคนไม่ค่อยกล้าสบตา
หมายเลข 5 ใบหน้าซีดเผือด หลังจากถูกคัดออก ทุกคนก็รู้สถานะของกันและกันแล้ว
หมายเลข 7 เป็นผู้หยั่งรู้จริง ๆ
ส่วนเขา หมายเลข 5 เป็นแม่มดที่ถูกมนุษย์หมาป่าทายตัวถูก แถมยังลงคะแนนโหวตผู้หยั่งรู้ออกไปเสียด้วย
“ขอโทษนะ เป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะทายถูกขนาดนั้น”
“แถมหมายเลข 2 ยังพูดจาแบบนั้นอีก ฉันนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเธอจะเป็นหมาป่า...”
เขาเชื่อผู้หยั่งรู้ผิดคน แถมเกือบใช้ยาพิษกับหมายเลข 8 อีก
รอบนี้คะแนนของเขาคงต่ำแน่
หมายเลข 9 เองก็รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง หมายเลข 7 เตือนเขาไม่รู้กี่ครั้ง แถมยังบอกสถานะของตัวเองให้รู้แล้ว
แต่ตอนนั้นไม่รู้สมองเขาคิดอะไรอยู่ เอาแต่รู้สึกว่าหมายเลข 7 เป็นนักต้มตุ๋น สติเลอะเลือนจนตามหมาป่าไป
จนกระทั่งถูกหมาป่าฆ่าตายในคืนสุดท้าย เขาถึงได้ตาสว่าง
พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ใบหน้าหมายเลข 9 ก็ซีดเผือด เขาถูกผ่าท้องทั้งเป็น ไม่อยากประสบเรื่องแบบนั้นอีกแล้ว
ความตายไม่ได้มาถึงทันที
แต่มันเจ็บเหลือเกิน