……
ยามค่ำคืน
มนุษย์หมาป่าทั้งสามมารวมตัวกัน หมายเลข 1 กับหมายเลข 2 เริ่มฉลองชัย
“เย่ ๆ ๆ ชนะแล้ว!”
“พวกเรา มาคิดแผนกันหน่อยไหม คืนนี้จัดการผู้หญิงที่พาแมวมาด้วย จับแมวของเธอมา ตัวอ้วนชะมัด”
“แล้วก็เหลือหมายเลข 3 ไว้คนเดียว ไม่ฆ่าหรอก แค่ทรมานให้สะใจ”
“ฮ่า ๆ ๆ หมายเลข 3 โง่เหมือนหมู ยังคิดว่าตัวเองเลือกข้างถูก พรุ่งนี้พอเห็นว่าเกมแพ้ สีหน้าเขาต้องน่าดูแน่”
ซูจวินไม่ได้หัวเราะ เขาจ้องประตูอย่างเหม่อลอย
ไม่ชอบมาพากล
สัญชาตญาณที่หกบอกเขาว่ามีบางอย่างทำให้กระสับกระส่าย
นักล่าคือใครกันแน่?
เพื่อนร่วมทีมมนุษย์หมาป่าที่อยู่ข้าง ๆ กำลังคุยกันเรื่องแบ่งทรัพยากรหลังชนะ
เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่าน หูของซูจวินขยับ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าปะปนมากับเสียงลม
เบามาก
แต่ไม่ใช่เสียงที่คิดไปเอง
เขาผุดลุกขึ้นทันที ขนหมาป่าปกคลุมไปทั่วร่าง
“มีคนมา”
ชายหัวโล้นไม่ใส่ใจ จะมีใครมาได้อีก? ผู้หญิงคนนั้นหรือผู้ชายคนนั้น?
ยังไงผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม จะเป็นไปได้ยังไงที่คนคนเดียวจะสู้สามคนชนะ
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
เงาร่างสูงเพรียวเดินออกมาจากความมืด มือซ้ายถือปืนยาว บนไหล่ขวานั่งแมวตัวเล็กขนสีเงินขาว ดวงตาสีเขียว
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย”
วินาทีที่เห็นเจียงหลิงปรากฏตัว สัญญาณเตือนภัยในใจซูจวินก็ดังลั่น เขารู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา