เจียงหลิงขับรถออกไปได้ไม่ไกล ก็พบรถกระบะที่ตาแก่ซ่อนไว้
ตัวรถสีเทาหม่น เปื้อนฝุ่นเขรอะ
เมื่อเจ้าของตาย รถก็กลายเป็นยานพาหนะไร้เจ้าของ ประตูจึงเปิดได้ตามใจ
เจียงหลิงสวมหมวกกับหน้ากากให้เรียบร้อย ต่อให้เตรียมใจมาอย่างดีแล้ว พอเปิดประตูรถ กลิ่นเหม็นฉุนก็ยังพุ่งเข้าใส่จนมึนหัว
กลิ่นเหงื่อ กลิ่นเท้า และกลิ่นสิ่งขับถ่ายบางอย่างที่บอกไม่ถูก ลอยผ่านหน้ากากหนาเข้ามาในจมูก
แหวะ
เจียงหลิงฝืนความคลื่นไส้ ค้นหาเสบียงสำคัญก่อน
การ์ดรวมทีมมีค่ามาก ตาแก่นั่นคงไม่พกติดตัวไว้แน่
สุดท้ายเธอก็พบการ์ดรวมทีมสีดำซ่อนอยู่ใต้ชั้นเบาะคนขับ
เสบียงอื่น ๆ กองระเกะระกะอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับกับเบาะหลัง มีทั้งบิสกิตอัดแท่ง น้ำดื่มบรรจุขวด น้ำมันเชื้อเพลิง และของอื่น ๆ จำนวนไม่มาก
ตรวจสอบเรียบร้อย ตาแก่นั่นจนกรอบจริง ๆ
เจ้าของรถไฟฟ้าที่ถูกเขาหลอกใช้ก็จนกรอบ แถมยังซวยซ้ำซวยซ้อน
เจียงหลิงใช้ถุงเก็บของที่ยังใช้ได้ จากนั้นก็แยกชิ้นส่วนรถ
【แยกชิ้นส่วนรถกระบะ ยานพาหนะระดับ 0 สำเร็จ ได้รับแท่งเหล็ก*40 ลวดทองแดง*35 โลหะผสม*25 เศษชิ้นส่วนยานพาหนะ*5】
เธอนำของที่ค้นได้จากรถของหวังจื้อเฉียงขึ้นขายในร้านของตัวเองทั้งหมด โดยตั้งราคาถูกกว่าเดิมเล็กน้อย
พอวางขาย ของก็ถูกกวาดซื้อจนหมดอย่างรวดเร็ว
“เอ๊ะ วันนี้เจ้าของร้านไปเจอเรื่องดีอะไรมาเหรอ ถึงยอมลดราคา?”
“ในที่สุดก็ซื้อน้ำได้แล้ว ขอบคุณเจ้าของร้าน!”
เจียงหลิงยังนำเครื่องปั่นไฟทั้ง 10 เครื่องที่ประกอบเสร็จในโต๊ะทำงานวันนี้ขึ้นขายด้วย