เจียงหลิงขุดดินใส่ถุงจนเต็ม เตรียมกลับไปศึกษาดู
ในแปลงมะเขือเทศ เธอเก็บเมล็ดมะเขือเทศกับมะเขือเทศสีแดงและสีเขียวมาได้จำนวนหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่พบอะไรอีก
ในวันสิ้นโลก ผลไม้สดและผักสดเป็นของหายากที่ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่าย ๆ
โดยเฉพาะหลังจากอยู่ในเกมเอาชีวิตรอดมาสี่ปี ความโหยหาผักผลไม้แทบฝังลึกลงในกระดูกของเธอ
การเก็บผักผลไม้สดได้จากจุดทรัพยากรถือว่าโชคดีมาก ๆ ของพวกนี้ในช่วงหลังมักขายได้ราคาสูงลิบในช่องทางแลกเปลี่ยน แถมรสชาติยังดีกว่าพันธุ์ที่มนุษย์เพาะปลูกเสียอีก
เจียงหลิงได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ จึงเตรียมกลับ แต่เจาไฉกลับไม่ยอมไป
มันย่อตัวต่ำแล้วมุ่งหน้าไปทางหนึ่ง พลางหันกลับมาร้อง “เหมียว” เร่งให้เธอตามไปเป็นระยะ
เดินไปไม่กี่ก้าว ทั้งคู่ก็มาถึงใต้ต้นไม้โบราณต้นหนึ่ง
ต้นไม้นี้น่าจะมีอายุหลายร้อยปี ต้องใช้คนสองสามคนโอบถึงจะรอบ
เจาไฉคุ้ยกองมอสใต้ต้นไม้ แล้วพบของชิ้นเล็กสีดำคล้ำ ก่อนคาบมาคายตรงหน้าเจียงหลิง
เจียงหลิงเก็บมันขึ้นมาพินิจ ดูคล้ายเมล็ดพืชชนิดหนึ่ง แต่ระบบไม่มีข้อความแจ้งเตือนใด ๆ
เจาไฉชอบมันมาก ใช้อุ้งเท้าตะปบเล่นไม่หยุด
รูปร่างของมันดูคล้ายขนมสัตว์เลี้ยงที่เจียงหลิงเคยซื้อให้เจาไฉก่อนหน้านี้อยู่เหมือนกัน
ในเมื่อเจ้าเด็กขนฟูชอบ แถมยังไม่มีพิษ เจียงหลิงจึงโยนให้เจาไฉเล่นเสียเลย
“ชอบก็อมไว้สิ”
คนกับสัตว์เลี้ยงกลับไปพร้อมของเต็มมือ
ทันทีที่ออกจากป่า
เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
【ยินดีกับผู้เอาชีวิตรอด [แอบกินถุงเลือด] ที่กลายเป็นผู้เล่นคนแรกของทั้งเซิร์ฟเวอร์ซึ่งสำรวจจุดทรัพยากรในป่าสำเร็จ ได้รับฉายานักสำรวจ (สวมทับซ้อนได้) และหีบทองคำ 1 ใบ】