ซ่งเซียงหลานยิ้มก่อนเอ่ยขึ้น:
“วันนี้อารมณ์ดี ฉันเองก็อยากดื่มเหมือนกัน อีกไม่กี่วันจะเอาเหล้าเกาเหลียงหวังมาให้พวกเธอสักหลายลัง”
ซ่งเฉียงกอดเหล้าเกาเหลียงหวังขวดที่มีฝุ่นเกาะ วิ่งพรวดออกมา
เขาคล่องแคล่วว่องไว ดึงจุกออกทันที
กลิ่นหอมของเหล้าพลันอบอวลไปทั่วห้อง
“อาสาม เดี๋ยวผมรินให้ครับ” ซ่งเฉียงยิ้มประจบเต็มหน้า
“ไอ้เด็กเวรซ่งเฉียง”
ซ่งเหล่าสามถลึงตาใส่:
“ไม่เห็นหรือไงว่าลุงสามยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้?”
ซ่งเหล่าสองก็แค่นเสียงหึ:
“ลุงรองยังหายใจอยู่ตรงนี้นะ ลุงสามจะนับเป็นอะไรได้”
“ลุงรอง ลุงสาม เดี๋ยวผมรินให้ครับ”
รินเหล้าเสร็จแล้ว
เขาขยับไปนั่งข้างซ่งเซียงหลาน “อาสาม ผมเห็นว่ากลับมาคราวนี้ดูสดใสขึ้นเยอะเลย ที่ในเมืองมีช่องทางทำเงินหรือเปล่าครับ?”
“พอจะพาหลานไปด้วยได้ไหมครับ? ผมใจกล้า อดทนทำงานหนักได้ จะให้ทำอะไรก็ทำครับ”
พอพูดจบ
สายตาหลายคู่ก็หันมาจับจ้องเขาพร้อมกันทันที
สะใภ้รองซ่งเบ้ปาก:
“เฉียงจื่อ แกอยากได้เงินจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”
“พูดจาเหลวไหล” สะใภ้สามซ่งช่วยเสริม
ซ่งเซียงหลานมองซ่งเฉียงอย่างมีความหมาย
เด็กคนนี้ตาแหลม ไหวพริบดี
ซ่งเซียงหลานวางถ้วยเหล้าลง น้ำเสียงเรียบเฉย:
“มีช่องทางอยู่ ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้ทีหลัง ฉันขอถามเรื่องงานที่โรงฆ่าสัตว์ก่อน ใครอยากไปทำแทน?”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
พี่ชายใหญ่ซ่งทำหน้าเหลอหลา:
“เซียงหลาน นี่...นี่เป็นงานของเธอไม่ใช่หรือ? ต่อให้เธอไม่ทำแล้ว ตามหลักก็ควรให้เจี้ยนจวินสิ นั่นลูกแท้ ๆ ของเธอนะ...”
แววรังเกียจวาบผ่านดวงตาซ่งเซียงหลาน
“ไอ้สารเลวที่คิดจะขายถิงถิง ฉัน ซ่งเซียงหลาน จะไม่ให้เงินหยางเจี้ยนจวินสักแดงเดียว!”