หยางต้าซานกุมท้องไว้ หน้าตาบูดบึ้ง
“ไอ้เขียงหมูซ่ง! ข้าหยางต้าซานทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้แต่งแกมาเป็นบ้านแตก”
เขาส่งสายตาให้หยางเจี้ยนจวิน ให้ขึ้นไปขวางพวกแม่มดนั่นไว้ อย่าให้รุมกระทืบจางอวี้เจวียน
ช่างเถอะ...
รวยแล้วก็เปลี่ยนไป
หยางเจี้ยนจวินรู้จักดูสถานการณ์
รีบยิ้มออกมา ทั้งที่หน้ายังดูแย่กว่าตอนร้องไห้อีก “แม่ เรื่องนี้ต้องไปว่าพ่อ แกได้แม่มาเนี่ย บรรพบุรุษคงได้ขึ้นสวรรค์แล้ว”
อีกฝั่ง จางอวี้เจวียนโดนเสิ่นฮุ่ยจวินกับซ่งถิงถิงรุมกระทืบ
ส่วนทางนี้ หยางต้าซานโดนซ่งเซียงหลานต่อย
สุดท้าย
ซ่งเซียงหลานถีบทั้งคู่ตกทะเลไปทีละคน
น้ำทะเลตื้น
ต่อให้ตอนน้ำลง มีป่าชายเลนบังไว้ ก็ไม่เป็นไร
จางอวี้เจวียนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงทำงานสีน้ำเงิน พอเปียกน้ำจนทะลุ เห็นชุดชั้นในข้างในชัดเจน
ลุงหลินกับพวกแก่ๆ หลายคนคิดจะกระโดดลงไป
หลิวโฉวะคว้าก้อนหินปาก้อนแรกได้
ปาใส่หัวลุงหลิน
ลุงหลิน: “...”
“แกสาสองแล้วหรือไง” ผู้หญิงที่ไหนกล้าต่อยผู้ชาย?
หลิวโฉวะโดนจ้องจนกลัว หลับตาร้องเสียงดัง:
“ฉันสาสองแล้ว! ไม่เอาก็แยกบ้านกันไป ดูสิว่าลูกจะเอาใคร”
ที่นางร้องออกมา
ลุงหลินเงียบกริบ
เสื้อผ้าก็ต้องมีคนซัก กับข้าวก็ต้องมีคนทำ เขาไม่เคยจับงานบ้านเลย
ถ้าแยกบ้านกันจริง ใครจะซักผ้าทำกับข้าวให้
คนอื่นๆ ยืนอยู่บนฝั่งหมด
“จางอวี้เจวียน! น้ำตื้น แกขึ้นมาซะ”
จางอวี้เจวียนเหยียบปูกำลังหนีบขาเธอเข้าอีก
ตกใจจนคลานไปคลานมา
หยางต้าซานไม่สนว่าตัวเองจะซอมซ่อแค่ไหน รั้งเธอเข้ามากอด