ซ่งถิงถิงก็รู้สึกว่าการมีแม่แบบนี้ดีมาก
เธอหยิบสมุดหลายเล่มออกมา
ส่งให้ฉงหยิงสองเล่ม "พี่ฉงหยิง ให้ไว้ใช้คัดลอกตำราเรียน"
"เธอไปได้มายังไง? ใช่แบบนั้นรึเปล่า?"
"ชู่ว..."
ซ่งถิงถิงยื่นนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก
"คนที่ทำแบบนี้หารายได้ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว ฉันเป็นแค่นักเรียนหญิง จะไปทำเรื่องไม่ดีอะไรได้ ฉันรู้สึกว่าสินค้าเล็กๆ น้อยๆ จะกลายเป็นเทรนด์ในอนาคต"
ฉงหยิงฟังแล้วรู้สึกตื่นเต้น
"งั้นฉันก็..."
"เธอกลัวเหรอ?"
"ไม่กลัว หาเงินได้ก็ไปซื้อหนังสือที่เมือง" ฉงหยิงลูบผมที่นุ่มของซ่งถิงถิง "เธอยังไม่กลัวเลย ฉันจะไปกลัวอะไร?"
"งั้นพรุ่งนี้ไปด้วยกัน"
"ได้"
"เขาขาดคนอยู่พอดี" ซ่งถิงถิงพึมพำเบาๆ
เธอหยิบกระเป๋าเงินที่เก็บไว้ก้นหีบออกไป
ปล่อยให้ฉงหยิงอยู่คนเดียวในห้องของเธอเพื่อคัดลอกตำราเรียน
ซ่งถิงถิงไปที่ห้องของซ่งเซียงหลาน
ซ่งเซียงหลานหลับไปแล้ว มีเสียงกรนเบาๆ
"ปกติแม่ฉันไม่กรน"
เสิ่นฮุ่ยจวินหยิบกระโปรงตัวหนึ่งขึ้นมา "แม่คงเหนื่อยมากถึงได้กรน"
เธอเอากระโปรงวางเทียบกับตัวของซ่งถิงถิง "ถิงถิง กระโปรงตัวนี้ฉันให้เธอนะ ฉันใส่แค่ครั้งเดียว อย่าได้รังเกียจกันล่ะ"
ซ่งถิงถิงทายาที่ใบหน้า ดูตลกมาก
ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา ดึงให้ใบหน้าที่บวมปวด
"โอ๊ย เจ็บ"
"พี่สะใภ้ ฉันไม่รังเกียจหรอก ขอบคุณนะ"
ทั้งคู่อยู่ในห้องของซ่งเซียงหลาน
จนกระทั่งหนึ่งชั่วโมงต่อมา
หยางต้าซาน หยางเจี้ยนจวิน และเฉินซิ่วฉินก็ผลักประตูบ้านเซซัดเซเย็นเข้ามา