"เมยฟาง แม่สามีแกไปไหน?" ซ่งเซียงหลานเดินเข้ามาอย่างมีพิษมีภัย
เมยฟางลุกขึ้นยืน เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน
"ป้า พี่สะใภ้เพิ่งถูกหวังชงเรียกออกไปเมื่อกี้"
"งั้นฉันรอที่นี่แหละ"
ซ่งเซียงหลานเดินเข้าบ้านทันที
เปิดไหข้าวในครัว หยิบถุงข้าวสารแป้งทั้งหมดออกมาใส่ในลานบ้าน
ซ่งถิงถิงเข้าไปหยิบน้ำมัน เกลือ ซอส และน้ำส้มสายชูออกมาด้วย
เมยฟาง: "..."
"ป้า พวกป้า..."
"จะไปชำระแค้นกับแม่สามีแสนงกของแก ไม่ต้องกลัว" ซ่งเซียงหลานปลอบเมยฟางสองประโยค
เมยฟางพยักหน้า
...
จางอวี้เจวียนไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านหยาง บ้านของเธอสร้างไกลจากศูนย์กลางหมู่บ้านไปหน่อย
ถูกหวังชงลากออกมาอย่างโมโห
จางอวี้เจวียนไม่พอใจในใจ แต่ลึก ๆ ก็ยังตามใจหวังชงมาก
"อาฉง เกิดอะไรขึ้น?"
"แม่ แม่กับพ่อของหยางเจี้ยนจวิน... ใช่..." สุดท้ายหวังชงก็ไม่กล้าพูดคำนั้นออกมา คิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง กัดฟันพูดว่า "ทำเรื่องเสียหายต่อพ่อฉันหรือเปล่า?"
จางอวี้เจวียนใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ
ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึม
"แกมองแม่แบบนี้เลยเหรอ?"
"พ่อแกไม่กลับบ้านทั้งปี เป็นฉันผู้หญิงคนเดียวที่เลี้ยงแกจนโต หาสะใภ้ให้แก"
จางอวี้เจวียนตาแดง "แกมีเมียแล้วก็ลืมแม่"
"ฉันเป็นผู้หญิงหัวโบราณ ถ้าจะทำแบบนั้นจริง ๆ ก็ไปแต่งงานใหม่ตั้งนานแล้ว"
จางอวี้เจวียนพิงก้อนหิน
เอามือปิดตาร้องไห้สะอึกสะอื้น "ฉันใจจะขาดจริง ๆ ลุงต้าซานเป็นคนมีหน้ามีตา ไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่ ๆ"
"ฮือ ๆ... ปกติเราแค่ไปมาหาสู่กัน แต่..."
"มันมีเหตุผลจำเป็นนะ"
หวังชงเห็นแม่ร้องไห้แบบนี้ก็รู้สึกแย่ในใจเหมือนกัน
เดินเข้าไปกอดจางอวี้เจวียนเบา ๆ