ป้าหวงนั่งตากแดดอยู่หน้าประตูบ้าน
ได้ยินเสียงอะไรก็ลืมตาขึ้นมา เห็นลูกสะใภ้แล้วก็รู้สึกเบื่อหน่าย
ปากก็เอ่ยด่าไม่หยุด
หลิวต้าฮวาเดินมาถึงหน้าประตูก่อน ได้ยินป้าแก่พูดว่า "ผู้หญิงที่ฆ่าผัว ไม่ยอมไปทำงาน เอาแต่เดินหาผู้ชายทั่วหมู่บ้านเพื่อคุยด้วย"
นางยิ้มขึ้น
"แม่สามี ฉันฆ่าแค่ผัว แต่แม่นอกจากฆ่าผัวแล้วยังฆ่าลูกอีก"
ป้าหวงตะลึงไป
ข้างหลังซ่งเซียงหลานอ้าปาก ยังไม่ทันพูดอะไร ป้าหวงก็ตกใจลุกขึ้นยืน
"ฉันจะบอกกั๋วผิงว่าแกไม่กตัญญู"
"แม่บอกว่าเขาถูกฉันฆ่าตายแล้ว แม่กลัวตายขนาดนั้นจะไปหาเขาทำไม?"
ป้าหวงรีบเดินออกไปทันที
หลิวชุนฮวาถอนหายใจ "เฮ้อ เมื่อก่อนแม่สามีของต้า ฮวาเป็นคนอารมณ์ดีและนิสัยดี ต่อมาแต่งเข้าตระกูลหวง ถูกแม่สามีรังแกหนักมาก ก่อนที่แม่สามีจะตายน่าสงสารมาก"
เสิ่นฮุ่ยจวินไม่เข้าใจ
"นางถูกแม่สามีรังแก แล้วทำไมต้องไปรังแกลูกสะใภ้อีก?"
ทุกคนไม่รู้คำตอบ
ต่างก็เป็นแม่สามี เป็นลูกสะใภ้
นิสัยที่ทำกันมานานหลายปี เมื่อลูกสะใภ้ได้เป็นแม่สามี ก็มักจะเลียนแบบวิธีที่แม่สามีเคยข่มเหงตัวเอง
หลิวต้าฮวาเปิดประตูบ้าน
ทุกคนนั่งกันในลานบ้าน
ทุกคนจ้องซ่งเซียงหลานด้วยสายตาเป็นประกาย เหมือนมองนายพลที่กลับมาจากชัยชนะ
ซ่งเซียงหลานปาดหน้า
"หน้าฉันมีดอกไม้เหรอ?"
"ไม่มีดอกไม้ แต่ก็ทำให้สบายใจ" หยางเอ้อหนิวถอดรองเท้าแล้วนั่งขัดสมาธิบนรองเท้า "ป้าก่อนหน้านี้ดุเฉพาะคนนอก วันนี้ดุพวกผู้ชาย"
ซ่งเซียงหลานยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"ผู้หญิงต้องยืนหยัดด้วยตัวเอง และต้องมีความกล้าที่จะจากไป"
ทุกคนได้ยินก็หน้าซีด
"ไม่มีเงิน"
ออกไปหาของทะเลจะได้เงินเท่าไหร่ ปลูกผักจะได้เงินเท่าไหร่
หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนส่วนใหญ่เป็นดินทราย นอกเหนือจากมันเทศ ถั่วลิสง แครอทแล้ว ก็ปลูกอย่างอื่นได้ไม่มาก