ซ่งเซียงหลานรอจนเขามาถึงตรงหน้าถึงจงใจไถลตัวลงจากตัวเจียต้าฟาง
มือลื่นไหลอย่างยิ่งข้างหนึ่งกอดขาของตำรวจหนุ่มไว้
“คุณพระช่วย หมียักษ์ดำตัวโตขนาดนั้นยังมาทำร้ายยายแก่คนหนึ่ง ตำรวจสหายต้องตัดสินให้ฉันด้วย”
“ประชาชนเป็นใหญ่ ตำรวจต้องทำเพื่อประชาชน”
“ยายแก่คนหนึ่งช่างโชคชะตาร้ายอะไรขนาดนี้ จะซื้อปลาก็ยังถูกนางขวางไว้ เรียกฉันว่าปีศาจจิ้งจอกแล้วยังลงไม้ลงมืออีก”
ซ่งเซียงหลานร้องไห้พลางกลอกตาไปมาอยู่เรื่อย
ทำท่าจะเป็นลมหมดสติ
ตำรวจหนุ่ม:“……”
“ฉันเห็นชัดๆ ว่าเธอเป็นคนตี”
เจียต้าฟางร้องไห้พลางกระโดดขึ้น หน้าตาก็เลอะ ผมก็ยุ่ง
แส้สองเส้นที่ว่านั้นถูกซ่งเซียงหลานใช้เป็นอาวุธฟาดใส่ตัวเองไปหลายที ผมเปียที่หนาและแข็งท่อนั้นฟาดโดนเข้าแล้วเจ็บมาก
“จางเจี๋ย นายไม่เห็นผิดดอก ยายแก่คนนี้ต่างหากที่ตีฉัน”
เจียต้าฟางสะอึกสะอื้น
ตำรวจแก่ที่อายุมากกว่าหน่อยขมวดคิ้ว กำลังจะพูดก็ได้ยินเสียงซ่งเซียงหลานร้องโหยหวนอย่างน่าสงสาร
“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นพวกเส้นสายนี่เอง ฉันบอกแล้วไงว่าเจียต้าฟางนี่มาข่มเหงยายแก่ได้ยังไง ที่แท้พวกนายก็มาช่วยหนุนหลังนางนี่เอง?” ซ่งเซียงหลานกวาดสายตามองไปทั่วฝูงชน
ชี้ไปที่เด็กสาวผอมๆ คนหนึ่ง “หนูน้อย เจียต้าฟางปกติชอบด่าว่าเธอไหม?”
เด็กสาวคนนั้นเหล่มองเจียต้าฟางอย่างหวาดกลัว แล้วรีบโบกมือปฏิเสธ
“ฉัน……ฉันไม่รู้” เธอกลัวถูกกลั่นแกล้ง
ซ่งเซียงหลานหันไปชี้ชายหนุ่มที่เสื้อผ้าปะผ้าคนหนึ่ง “หนุ่มน้อย เจียต้าฟางชอบพูดว่าแกจนกรอบใช่ไหม”
ชายหนุ่มลูบผมตัวเอง
“ที่นางพูดก็ไม่ผิด ฉันจนก็จริงแต่ฉันมีอุดมการณ์”
ซ่งเซียงหลานสูดจมูก
ทำสีหน้าท้าทายมองคนทั้งสอง “ฉันเป็นญาติทหาร ฉันเข้าใจว่าพวกนายต้องปกป้องเจียต้าฟาง ยังไงฉันก็จะยอมรับว่าฉันเป็นคนหาเรื่องเอง ที่ฉันไม่ยอมให้ด่าแล้วด่าไม่ได้……”