ซ่งเซียงหลานยิ้มแย้มชมลูกชายสองสามประโยค
แล้วเรียกให้เขามากินข้าวเช้า "แม่ทอดไข่ไว้ รางวัลที่ลูกใส่ใจเมียตลอดเวลา"
เฉิ่นฮุ่ยจวินหน้าร้อนผ่าวอีกครั้ง
รีบไปตากผ้าบนเชือกในลานบ้าน
วางกะละมังไว้ที่มุมกำแพง แล้วเดินไปที่ครัวเรียกแม่สามีเสียงเบา
"กินข้าวเช้ากันเถอะ"
ซ่งเซียงหลานกินแป้งมันหวานปั้นไปสองชาม พอทุกคนกินอิ่ม ซ่งเซียงตงก็ขูดหม้อจนเกลี้ยง
"แม่ ข้าวเช้าที่แม่ทำอร่อยจริงๆ"
ตอนเด็กๆ เขาก็เป็นเหมือนหางติ่งของซ่งเซียงหลาน ยังเคยไปโรงฆ่าสัตว์ช่วยเธอทำงานด้วย แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความรังเกียจและการมองข้ามของซ่งเซียงหลาน นึกถึงเรื่องในอดีตเหล่านั้น ซ่งเซียงหลานรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีดกรีดหัวใจ
"แม่จะทำเยอะๆ ให้ลูกกินต่อไป"
ป้าหวังข้างบ้านเรียกปังเติง
ปังเติงกินข้าวจนท้องกลม วิ่งออกไปข้างนอกแล้วแหวกเสื้อโชยหน้าท้องที่ดำปี๋
"ยาย ผมกินอิ่มแล้ว"
ป้าหวังตั้งแต่เมื่อวานถึงวันนี้ได้ยินเรื่องที่ซ่งเซียงหลานไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครมาหลายเรื่อง จึงเอ็ดเสียงเข้ม
"ไปกินข้าวบ้านคนอื่นทำไม"
"อาหารยายซ่งทำอร่อย" ปังเติงหันไปบอกลาซ่งเซียงหลานกับคนอื่นๆ
แล้วหยิบกิ่งไม้เล็กๆ ข้างเตาไฟวิ่งออกไปเล่นจับปูเสฉวนตัวเล็กๆ กับเพื่อนๆ ที่ชายหาด
ซ่งเซียงหลานเตรียมกระดูกวัวสองสามชิ้นและเนื้อวัวสองจิน
น้ำมันหมูหนึ่งกระป๋อง ปลาหมึกกระป๋องและไข่เค็มสิบฟอง กับไข่ไก่อีกยี่สิบฟอง แล้วยังหยิบเส้นหมี่ขาวห้าจิน ถั่วลิสงแดงสองจิน ใส่รวมกันในกระสอบปุ๋ย
"ฮุ่ยจวิน กลับบ้านพ่อแม่สักหน่อย ถามพ่อแม่สามีว่าคืนนี้จะมาทานข้าวที่บ้านไหม"
มือของเฉิ่นฮุ่ยจวินที่ถือกระสอบปุ๋ยสั่นเล็กน้อย พ่อแม่ของเธอถูกส่งตัวลงมาเกาะชิงซานจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้รับหนังสือให้กลับเมือง
"แม่ ของเยอะเกินไปแล้ว"
"ไม่เยอะ ต่อไปให้เซียงตงอุดหนุนพ่อแม่สามีเดือนละหน่อย เขาเป็นลูกเขยก็ควรแสดงความกตัญญูบ้าง"