"รีบกินข้าวเถอะ" หยางต้าซานผลักชามตะเกียบออก
"พ่อ ไม่กินข้าวเหรอ?"
"ไม่กิน"
หยางต้าซานแอบชำเลืองมองซ่งเซียงหลาน แล้วแบกพลั่วออกจากบ้าน เดินอย่างมีพิรุธไปถึงแถวบ้านของจางอวี้เจวียน
พอเห็นลูกสะใภ้และลูกชายของจางอวี้เจวียนออกจากบ้านไป
ถึงได้แอบย่องเข้าไป
"อวี้เจวียน"
"พี่ต้าซาน ทำไมมาที่นี่ล่ะ?" จางอวี้เจวียนกำลังล้างหม้ออยู่ รีบถือแปรงล้างหม้อออกมา "ปวดหน่า หน้าบวมกว่าเมื่อเช้าอีก"
หยางต้าซานหน้าน้อยใจ
"อวี้เจวียน พี่หิวข้าว"
บ้านจางอวี้เจวียนฐานะดีกว่าชาวบ้านทั่วไปในหมู่บ้าน เอาแต่ลากเขาเข้าครัว
ทอดไข่ให้สี่ฟอง
ต้มบะหมี่เส้นไข่หนึ่งชาม ใส่หอยแครงเพิ่มความหวาน สุดท้ายราดน้ำมันหอมเจียวหนึ่งช้อน
หยางต้าซานกวาดบะหมี่เส้นไข่ชามโตเข้าไปอย่างมุมมาม
สุดท้ายก็เอ่ยขอหยางต้าซานยืมเงินอย่างระมัดระวัง "แม่มดคนนั้นไม่ให้เงินพี่ พี่จะมาหาแกทุกวันก็ไม่ได้ แกให้พี่ยืมสิบบาทก่อนได้เปล่า?"
"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?" จางอวี้เจวียนสีหน้าลำบากใจ
"ห้าบาทก็ได้"
"เอ่อ..."
"อวี้เจวียน แม้แต่แกก็เริ่มรังเกียจพี่แล้วเหรอ?" หยางต้าซานพยายามยิ้มให้ดูมีเสน่ห์ แต่หน้าบวมจนยิ้มแล้วหน้าเบ้
กัดฟันทำหน้าอย่างเจ็บปวด
ได้สายตาที่แฝงความรังเกียจนิด ๆ ของจางอวี้เจวียนกลับมา
"พี่ต้าซาน กินข้าวเสร็จก็กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปหยิบยืมเขามาให้สองบาทก่อน สามีฉันไม่กลับมาหลายเดือนแล้ว ที่บ้านไม่ค่อยมีเงินเหลือ"
หยางต้าซานรู้ดีว่าจางอวี้เจวียนมีเงิน เวลาปกติเขาก็เอาค่าจ้างของซ่งเซียงหลานมาให้เธอเหมือนกัน