เมยฟางตอบรับด้วยความกล้า "ได้ค่ะ แม่สามีของฉันให้เงินเขามาห้าบาท"
"ดีเลย ฉันเคยได้ยินหยางต้าซานเมาแล้วพูดพล่ามว่า แม่สามีของเธอซ่อนเงินไว้บางส่วนในรอยแตกใต้โต๊ะห้าหิ้วในห้องนอนของเธอ"
หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนอยู่ติดทะเล ส่วนใหญ่บ้านสร้างด้วยหิน
ด้านล่างเป็นหิน ด้านบนเป็นดินผสมหญ้า บางบ้านก็สร้างด้วยหินทั้งหลัง
เช่นบ้านของซ่งเซียงหลานเป็นแบบนั้น
"ป้า คุณหมายความว่า..." หัวใจของเมยฟางเต้นรัว ดูท่าทางไม่มีคนบนถนน "ฉัน... ขอคิดดูก่อนนะคะ"
"เป็นเงินที่พ่อสามีเธอส่งมาให้ครอบครัว ถ้าเธอเอาเงินไปซ่อนไว้ ไม่บอกใคร"
"สามีขี้ขลาดอย่างเธอ เจออะไรก็หนีไปซ่อนหลังแม่เขา ไม่เคยคิดดูแลเธอกับลูกเลย"
เมยฟางกำลังท้องอีกครั้ง
ที่บ้านมีอะไรกินก็ให้แม่สามีก่อน ตามด้วยสามี แล้วก็หลงเป่า จากนั้นถึงไก่ เป็ด และตัวเธอ
"ขอบคุณป้าค่ะ"
ลูบท้อง เธอกัดฟันพูดขอบคุณ
แล้วรีบไปทำงานที่เรือกสวน
ส่วนซ่งเซียงหลานเดินไปที่ภูเขา
ภูเขาหลังหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนไม่สูง ชาวบ้านปลูกต้นลำไย ต้นลิ้นจี่ และไม้ผลอื่นๆ ไว้บนนั้น
ทุกปีมีผลผลิตพอสมควร ส่งไปที่โรงงานกระป๋องในเมืองเพื่อทำลำไยอบแห้งและลิ้นจี่กระป๋อง
เธอจำสถานที่ได้จากชาติก่อน
เป็นถ้ำเล็กๆ เคยมีพลพรรคซ่อนตัวอยู่ และขุดลึกลงไปอีกหลายเมตร
มุดเข้าไป ขุดด้วยพลั่ว
เจอกล่องไม้ลายมุกหลายใบ ซ่งเซียงหลานหยิบขวานจากตะกร้าฟันกล่องเปิด
ทั้งกล่องเต็มไปด้วยปลาทองเหลืองและปลาทองใหญ่ ถึงเธอจะเคยเห็นของดีมามากในชาติก่อน ก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้
จางอวี้เจวียนหลายปีมานี้ไม่ได้ทำร้ายพวกนายทุนน้อยๆ เธอทั้งแจ้งความจับเขาและขโมยของเขาอีก