หยางเจี้ยนจวินไม่กล้าเข้าไปข้างในเลย ย่อตัวนั่งอยู่ตรงมุมกำแพงด้านนอกเงยหน้ามองฟ้า
แม่เขาเป็นอะไรไปเนี่ย?
ท้องร้องโครกครากเพราะความหิว สุดท้ายก็จำใจต้องเข้าไปในบ้าน
เดินเลียบกำแพงไป "แม่ กลางวันมีอะไรอร่อยๆ กินไหม"
"เนื้อมังกรบนฟ้าไง"
หยางเจี้ยนจวินเม้มปาก
พอไปถึงห้องครัวก็เห็นแต่เผือกสองสามหัวกับข้าวเปลือกบดหนึ่งกำมือ
"ทำไมต้องกินโจ๊กเผือกอีก ลวกข้าวสวยสักหม้อเถอะนะ"
เฉินซิ่วฉินแต่งงานเข้ามาแทบไม่เคยทำงานหนัก
แม่สามีพละกำลังมากและขยัน น้องสาวสามีอายุน้อยแต่ทำงานคล่องแคล่ว
เธอแต่งงานเข้ามาเพื่อมาสบาย
เช้านี้ยุ่งจนไม่ได้เข้าห้องน้ำด้วยซ้ำ
"แม่เอาข้าวสารไปขังไว้ในห้องหมด เหลือแต่เผือกไม่กี่หัวนี้แหละ"
เฉินซิ่วฉินสะบัดจมูกฟุดฟิดอย่างน้อยใจ:
"เจี้ยนจวิน แกไปคุยกับแม่หน่อยสิ ฉันยุ่งทั้งวันแทบไม่ได้หยุดพัก งานมันไม่จบไม่สิ้นจริงๆ"
ขนาดล่อยังต้องกินให้อิ่มถึงจะมีแรง
ซ่งเซียงหลานเดินเข้ามาในครัว เตะหยางเจี้ยนจวินอย่างแรง
เตะจนเขากระเด็นไปกองกับพื้นหน้าตาเตา
"เมียแกเดือนนี้หอบข้าวสารไปให้บ้านเกิดตัวเองตั้งสิบกว่าจิน น้ำมันหมู กระดูกหมู ปอดหมูก็ไม่เห็นจะแบ่งเบา
ตอนนี้จะกินข้าวสวยหมูเนื้อ ไปฝันเอาดีกว่า"
ซ่งเซียงหลานหยิบมีดเชือดหมูขึ้นมา
ทำเอาหยางเจี้ยนจวินกับเมียผวาไม่กล้าสูดลมหายใจ
เธอถือมีดเชือดหมูออกมา
นั่งลับมีดอยู่ที่ลานบ้าน
แต่ในใจกลับคิดวางแผนเรื่องในอดีตชาติที่กำลังจะเกิดขึ้น หยางเจี้ยนจวินสามีของจางอวี้เจวียนไปเรือมาได้ของดีมาไม่น้อย
จางอวี้เจวียนไม่กี่ปีก่อนยังขโมยของบ้านของฝ่ายขวาคนหนึ่ง
ได้ภาพเขียนโบราณ ของเก่า กับแท่งทองคำมา แล้วซ่อนไว้ในถ้ำบนเขาหลังหมู่บ้าน
ต่อมาเธอเอาภาพเขียนไปประมูล
กลายเป็นเศรษฐีนีชื่อดังไปทั่ว