หลิวต้าฮวา ถุยน้ำลายหนึ่งที
นางพาร่างที่เปียกกลิ่นทะเล มือหยาบกร้านเอื้อมไปจับตัวหยางเจี้ยนจวิน
"เป็นคนมีการศึกษาแท้ๆ ทำไมไม่ทำอะไรให้มันสมศักดิ์ศรีหน่อยล่ะ?"
หลิวต้าฮวา จับหยางเจี้ยนจวินลากไปต่อหน้าซ่งเซียงหลาน
"แล้วก็ไอ้ตัวผีเปรตนี่ด้วย"
"อ๊า..."
ประตูถูกถีบเปิด เฉินซิ่วฉินพุ่งตัวออกมา
ซ่งเซียงหลานผลักหยางต้าซานออกไป
เข้ามาจับตัวเฉินซิ่วฉินไว้
เฉินซิ่วฉินหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
ชี้ไปที่ผ้าพันแผลบนหัวแล้วพูดสั่นๆ:
"ลูกสาวแกกัดฉัน เกือบกัดหูฉันขาด"
"แล้วยังไง?"
"แกเป็นแม่สามีต้องมองอนาคตข้างหน้า แกแก่ไปก็ต้องพึ่งลูกชาย"
เสียงของเสิ่นฮุ่ยจวินนุ่มนวลราวกับไข่มุกหล่นลงในน้ำพุ
"ฉันกับเซียงตงจะเลี้ยงแม่สามีเอง"
เฉินซิ่วฉินเบิกตากว้าง มองผู้หญิงงามเหลือเชื่อคนนี้อย่างไม่เชื่อสายตา นางมีกลิ่นอายของหนังสือ ผิวขาวเหมือนนางฟ้าออกจากภาพ
"แกเป็น..."
ไอ้หมาหัวเน่าซ่งเซียงตงมีสิทธิ์อะไรได้แต่งผู้หญิงงามขนาดนี้?
นางไม่ยอม
"ฉันเป็นเมียเซียงตง ฉันเลี้ยงแม่สามีได้ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง"
พูดถึงเรื่องเลี้ยงดู
ซ่งเซียงหลานนึกถึงชาติก่อนอีกครั้ง
นึกไปถึงตอนที่พวกเขาบังคับให้นางออกจากบ้านมือเปล่า ให้หยางต้าซานแต่งจางอวี้เจวียน
เฉินซิ่วฉินด่านางด้วยคำหยาบคายตลอดเวลา
นางโกรธจนคว้าเส้นผมเฉินซิ่วฉินแล้วเอาหัวชนกับหยางเจี้ยนจวิน
ชนเสร็จ
นางต่อหน้าเพื่อนบ้านในหมู่บ้านก็จัดการสั่งสอนด้วยไม้เรียว
ตีทั้งสามคนจนต้องหมอบลงร้องขอชีวิต
หลิวอีเต่าขี่จักรยานมาถึงใกล้ๆ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนในลานบ้านหยาง
เขาขึ้นไปดู
ซ่งเซียงหลานถือไม้เรียวกำลังฟาดคนอยู่
เขารีบถอยออกจากกลุ่มคน ขี่จักรยานหายวับไปกับสายลม