ซ่งเซียงหลานทำงานเสร็จก็เตรียมเลิกงาน
เธอไปหาหลิวอีเต่าเพื่อให้หั่นเนื้อให้สักหน่อย
หลิวอีเต่ากำลังเลาะซี่โครง เขาปักมีดเชือดหมูมันเยิ้มลงบนเขียง
แล้วปรายตามองซ่งเซียงหลานที่กำลังเลือกของอยู่
“เหล่าซ่ง อายุเธอก็ไม่น้อยแล้วนะ ยังไม่เกษียณอีกเหรอ?” หลิวอีเต่าปาดเหงื่อมันเยิ้มบนหน้าผาก “คิดไว้หรือยังว่าจะให้ใครมารับช่วงต่อ?”
ซ่งเซียงหลานใช้นิ้วกดลงบนไตหมูสีแดงสด
เด้งสู้มือดี
“จะรีบไปไหน? ฉันอายุย่าง 52 ปี แต่ถ้านับเต็มก็เพิ่ง 50 เอง ยังเหลืออีกสองเดือนกว่าจะถึงเกณฑ์เกษียณ”
ซ่งเซียงหลานแยกไตหมูสองคู่กับตับหมูหนึ่งชิ้นที่เลือกไว้ต่างหาก
จากนั้นก็ชี้ไปยังเนื้อสันคอหมูชิ้นลายสวย
“ชิ้นนี้ฉันเอาด้วย แล้วก็เอาหัวใจหมูมาอีกชิ้น”
มุมปากหลิวอีเต่ากระตุก
เขาหั่นอย่างคล่องแคล่ว ใช้ปลายมีดแทงรูแล้วร้อยเชือกฟางเข้าไป
“ยัยแก่เอ๊ย เลือกแต่เครื่องในราคาถูกทั้งนั้น ทำไมล่ะ? ปากท้องที่บ้านยังเลี้ยงไม่พออีกหรือไง?”
“เครื่องในถูกดี เนื้อติดมันชิ้นใหญ่ให้คนอื่นกินไป”
ซ่งเซียงหลานเหลือบมองถังเลือดหมูสีแดงสดตรงมุมกำแพง “เลือดหมูถังนั้นเก็บไว้ให้ฉันด้วย แล้วก็ปอดหมูพวงนั้น เอาใส่ให้หมด”
“นี่จะเปิดงานเลี้ยงเครื่องในหมูทั้งตัวหรือไง?”
“วันนี้หลานชายหลายคนจะมาที่บ้าน พวกนั้นหิวโซเหมือนหมาป่า ถ้าไม่มีของดี ๆ ให้กินก็ไม่อิ่มหรอก” ซ่งเซียงหลานหยิบเงินออกมา
หลิวอีเต่าไม่อิดออด เขาหาถังเหล็กใบใหญ่มาใส่เลือดหมูจนเต็ม
แล้วแขวนปอดหมูไว้กับแฮนด์รถ
เขาหั่นหมูสามชั้นให้อีกชิ้น หลานชายตัวโตพวกนั้นกินได้เยอะ ต้องชอบกินเนื้อแน่
เขาจ้องใบหน้าของซ่งเซียงหลานที่ดูมีเลือดฝาดขึ้นไม่น้อย