หลิวต้าฮวาพรวดพราดเข้าไปในครัว ต้มไข่ใส่น้ำตาลทรายแดงชามโต
จากนั้นก็ยกไปให้จางไห่เยี่ยนกิน
จางไห่เยี่ยนประคองชามไว้
ก้มลงมองแล้วเปลือกตาก็กระตุกถี่ ๆ
ในชามมีไข่ลวกห่อไส้ตั้งหกฟอง กลิ่นหอมลอยแตะจมูก
«แม่... เยอะเกินไปแล้ว ฉันกินไม่หมดหรอก»
เสียงจางไห่เยี่ยนอ่อนแรง
ยุคนี้ไข่ไก่มีค่า บ้านไหนเพิ่งคลอดลูกจะกล้ากินทีเดียวตั้งหกฟองกันล่ะ?
«ต้องกินให้หมด!»
หลิวต้าฮวานั่งลงข้างเตียง
«แค่นี้จะเรียกว่าอะไร? พรุ่งนี้แม่จะไปหาซื้อไตหมูมาทำให้กินบำรุงอีก
ตอนนี้ฐานะที่บ้านเราดีขึ้นแล้ว ไม่ได้ขาดแคลนอาหารสักหน่อย
ลูกก็แค่พักฟื้นให้ร่างกายแข็งแรงเข้าไว้»
จู้จึที่อยู่ห้องด้านนอกได้ยินแล้วก็กลืนน้ำลายดังเอื๊อก
อดไม่ได้จนต้องโผล่หน้าเข้ามา
«แม่ บ้านเราฐานะดีขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คนอื่นก็ไม่พาแม่ไปหาปลา แค่ทำงานในกองพลน้อยจะได้เงินสักเท่าไรเชียว? อีกอย่าง แม่พายเรือผัวเมียไปวางแหเองก็หาเงินไม่ได้มากหรอก»
ถ้าไม่ออกไปทะเลไกล ๆ ก็จับปลา กุ้ง ปูราคาแพงไม่ได้
ไม่มีทางหาเงินได้มากมายอะไร
หลิวต้าฮวาหันกลับมาตบฉาดหนึ่ง
ฝ่ามือฟาดลงกลางหน้าผากจู้จึเต็มแรง จนตาพร่าเห็นดาว
«ปากผู้ชายน่ะ ถ้าพูดมากก็มีแต่สร้างเรื่อง»
หลิวต้าฮวาชี้ไปทางประตู «รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปนอนกับเสี่ยวเทียนซะ
เดือนนี้แม่นอนกับไห่เยี่ยนเอง กลางคืนถ้าลูกร้อง แม่จะกล่อมให้ อย่าไปกวนไห่เยี่ยน»
จู้จึเอามือกุมหน้าผาก
«ผมกล่อมลูกได้นะ»
«กล่อมบ้าอะไร นอนหลับเป็นตาย เห็นหน้าแล้วน่าหงุดหงิด»
จู้จึน้อยใจราวกับเมียน้อยที่ถูกสามีรังแก กำลังจะเถียงกลับ
หลิวต้าฮวาก็โยนระเบิดลูกใหญ่ออกมาอีกลูก
«พอไห่เยี่ยนพ้นช่วงอยู่ไฟแล้ว แกไปทำหมันที่สถานีอนามัยของกองพลน้อยซะ»
จู้จึแทบถลนตาออกจากเบ้า
ราวกับเพิ่งรู้จักแม่ตัวเองเป็นวันแรก