ซ่งเซียงหลานไปซื้อบุหรี่หนึ่งซองจากพี่หมา แล้วไปรออยู่ที่ประตูหลังโรงฆ่าสัตว์
ไม่นาน
หลิวอีเต่าเดินออกมาพร้อมบุหรี่ที่จุดไว้ พอเห็นซ่งเซียงหลานก็พ่นควันเป็นวงแล้วยิ้มเยาะ:
"เหมือนซากศพแห้งเลย ตกใจแทบตาย นี่ฉันว่านะซ่งอีเต่า เธอไม่รู้จักกินให้อ้วนขึ้นหน่อยหรือไง?"
ซ่งเซียงหลานยัดบุหรี่ใส่หน้าอกเขา
เหลือบตามองแล้วพูด: "นายอ้วนพอแล้ว ปีใหม่เชือดได้เลย"
เขาหุบยิ้มทันที
"ให้บุหรี่ฉันทำไม?"
"ฉันจะไปเกาะใต้เพื่อไปหาลูกชาย เขาเขียนจดหมายมาบอกว่าแต่งงานที่นั่น ลูกสะใภ้สุขภาพไม่ค่อยดี ฉันเป็นแม่ต้องไปเยี่ยมสักหน่อย"
หลิวอีเต่างงไปชั่วขณะ
"โอ้โห คุณซ่งรู้จักเป็นห่วงซ่งเซียงตงแล้วหรือเนี่ย นายจะไปวางมาดแม่สามีหรือไง?"
ซ่งเซียงหลานด่า:
"ไอ้แก่หลิว นายแลบลิ้นเลียริมฝีปากสิ แล้วจะตายคาที่"
หลิวอีเต่าเผลอแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
แล้วก็สงสัย:
"ก็ไม่ตายนี่นา"
"ฉันกลับก่อน ถ้าลูกศิษย์ฉันมีเรื่องต้องมาหาข้า ช่วยดูแลหน่อย"
หลิวอีเต่าร้องเรียกเธอไว้ "กระดูกวัวบำรุงร่างกาย ฉันเอากระดูกวัวไว้ทำน้ำมัน เอาไปตุ๋นน้ำซุปหรือทำน้ำมันก็ได้"
เขาเข้าไปหยิบกระสอบปุ๋ยออกมา
ข้างในมีกระดูกวัวราวยี่สิบกว่าจิน
ซ่งเซียงหลานรับไว้ ขอบคุณจากใจจริง แล้วก็แนะนำอีก:
"แกอายุปูนนี้แล้ว น่าจะหาคู่ชีวิตได้แล้ว"
"ฉันไม่เลี้ยงลูกของคนอื่น ส่วนผู้หญิงโสดก็ไม่สนใจฉัน" หลิวอีเต่าหัวเราะ "ตอนแก่ก็หาคู่แก่ ๆ มาอยู่ด้วยกันจนตายก็พอ"
ซ่งเซียงหลานหิ้วกระสอบปุ๋ยเดินจากไปโดยไม่หันกลับ
หลิวอีเต่าลูบหัวตัวเอง ผู้หญิงคนนี้เหมือนเม่น มีแต่กับหยางต้าซานซึ่งเป็นสามีขี้ขลาดที่เธอจะยอมก้มหัวให้