“เอานี่ใส่ปลาใบไม้กับปลาหิ้งเกาะให้ฉันหน่อย”
หลิวต้าฮวาถอนหายใจยาว “ทำงานอยู่ที่โรงฆ่าสัตว์ วันๆ ใช้ชีวิตแร้นแค้นกว่าคนแก่ไร้ลูกหลานเสียอีก ของพวกนี้เอาไปป่นให้ไก่กับเป็ดกินทั้งนั้น เธอจะเอาไปทำไม?”
“ฉันเอาไปกิน...” ซ่งเซียงหลานกับหลิวต้าฮวาแต่งงานจากหมู่บ้านเดียวกันมาอยู่หมู่บ้านเดียวกัน
ตั้งแต่เด็กจนโตก็เป็นทั้งเพื่อนรักและคู่ปรับกันมาโดยตลอด
หลิวต้าฮวานิ่งไปครู่หนึ่ง
เดินเข้าไปในบ้าน หยิบไหดองผักของตัวเองออกมา เอาไข่เค็มเป็ดมาห้าสิบฟอง ในนั้นมีไข่เค็มห่านสิบฟองด้วย “เซียงหลาน เอาตะกร้าใบนั้นมาสิ”
ซ่งเซียงหลานหยิบตะกร้ามาให้
ต้า ฮวาหยิบผักดองออกมาอีก
“เซียงตงชอบกินผักดองผัดไส้หมูมากเลย เจี้ยนจวินไอ้หนูนั่นมันไม่ค่อยกิน เธอเป็นแม่ก็ไม่เคยทำผักดองให้กิน ที่บ้านคงไม่มีสินะ”
ซ่งเซียงหลาน: “...”
เอาน่า ไม่มีจริงๆ ด้วย
ข้างนอกป้าหวงยังคงด่าหลิวต้าฮวาไม่หยุด บอกว่าพรุ่งนี้ญาติฝ่ายบ้านสามีจะมา ให้หลิวต้าฮวาอย่าเอาขาไก่ไปให้คนอื่น
“อยู่ไฟแค่กินไตหมูคู่เดียวก็พอแล้ว น้ำซุปปลาก็ทำให้น้ำนมเยอะ จะไปแลกขาหมูทำไม ผู้หญิงคนไหนไม่คลอดลูกกัน วะ มีแต่ลูกสะใภ้แกเท่านั้นแหละที่แพงนัก”
ป้าแก่คนนี้อายุเยอะ ปากก็จัดจ้านเป็นพิเศษ
หลิวต้าฮวาหันไปบอก “ลูกสะใภ้ของฉัน ฉันรักเอง ไตหมูห้าคู่ฉันยังว่าน้อยไป”
ซ่งเซียงหลานนึกไปถึงชาติก่อนที่สองฝั่งเปิดประเทศ หวงกั๋วผิงพาภรรยาและลูกจากฝั่งนั้นกลับมาเยี่ยมบ้าน
พอเห็นหลิวต้าฮวาที่ผมหงอกขาวโพลน ก็ทำหน้าสะเอียดใส่ พูดว่าเธอดูแก่กว่าป้าหวงเสียอีก
“ต้า ฮวา พูดอะไรไม่เข้าหูหน่อยนะ เธอเจอผู้ชายดีๆ ยากกว่าการเกิดใหม่ในครอบครัวที่ดีเสียอีก”
หลิวต้าฮวา: “เธอคิดตกแล้วเหรอ? ผู้ชายบ้านเธอก็ไม่ใช่ของดีอะไรนักหรอก”
“หวงกั๋วผิงบ้านเธอก็ไม่ใช่ของดีเหมือนกัน เขาไปมีเมียมีลูกอยู่ฝั่งโน้นแล้วด้วยซ้ำ”
เพื่อนแก่ทั้งสองมองหน้ากัน
ต่างก็ถอนหายใจ ถูกคำพูดที่คมกริบของอีกฝ่ายแทงจนใจเย็นชืด