หยางต้าซานเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเงินห้าหยวนเมื่อวานหายไปไหน จึงจ้องเขม็งไปที่หลิวต้าฮวา
"เงินห้าหยวนในกระเป๋าฉันหายไปไหน?"
"ห้าหยวนเหรอ?" ซ่งเซียงหลานแสร้งทำเป็นล้วงกระเป๋าเขา ข้างในมีเพียงซองบุหรี่ราคาถูก
เธอโกรธจนเผลอชกหยางต้าซานอีกหนึ่งหมัด
"ไอ้แก่ อย่าบังคับให้ฉันใช้ความรุนแรงในครอบครัวเลย ขอค่าเดินทางสิบบาทยังไม่ให้ แกล้งฉันใช่ไหม?"
หยางต้าซานอยากจะสู้กลับ
ยกมือขึ้นจะตบหน้า
แต่ถูกซ่งเซียงหลานผลักล้มลงบนเตียงไม้ แล้วเธอก็คุกเข่าบนหลังเขาลงโทษอย่างหนัก
หยางต้าซานร้องเสียงหลง
พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของไม้กระดานเก่าแก่ ลุงหลินที่อยู่ห้องข้างๆ ได้ยินแล้วก็ส่ายหัว "ลุงหยางนี่เจ้าเล่ห์จริง ปากบอกว่าไม่ชอบคนขายหมู แต่พอไม่มีคนจดคะแนนมาก็กลับไปกอดคนขายหมูอีก"
หลิวโฉวะจ้องเขา "พวกผู้ชายน่ะคิดแต่เรื่องใต้สะดือกันทั้งนั้น"
"เธอจะไปรู้อะไร"
"แกก็เหมือนหยางต้าซาน ไม่ใช่คนดีอะไร" หลิวโฉวะด่าเสร็จก็อุ้มฟืนเข้าครัวไป
ลุงหลินที่โดนด่ากลับงงไปเลย
ซ่งเซียงหลานชกจนฟันของหยางต้าซานโยกไปหนึ่งซี่ เขาทำได้แค่ร้องครวญคราง "เซียงหลาน เงินอยู่ในหมอน"
ซ่งเซียงหลานยกหมอนขึ้น แล้วเจอธนบัตรต้าถวนเจี๋ยสองใบใต้เสื่อ
"ยึด"
หยางต้าซานจ้องเธออย่างโกรธจัด "เธอบอกว่าแค่สิบบาท"
"ฉันพูดเหรอ? ถ้าเธอให้เองก็คงได้แค่สิบบาท แต่ฉันต้องออกแรงต่อยเธอ ฉันก็ต้องเอาไปอีกสิบบาทเพื่อบำรุงร่างกาย" ซ่งเซียงหลานถือเงินยี่สิบบาทออกจากบ้านไป วันที่ได้อัดคนจนสาแก่ใจอีกวัน
ชีวิตมันช่างสุขสบายจริงๆ
เธอต้องรอให้หวังต้าไห่กลับมา แล้วจะเปิดโปงเรื่องชู้สาวของหยางต้าซานกับจางอวี้เจวียนให้แตก
ในห้อง หยางต้าซานร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ