หัวหน้าหมู่บ้านหวางด่ายุ้ยอีกครั้งกับหยางเจี้ยนจวิน "ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เอาแต่คิดเรื่องไม่ดีไม่ช้า"
"พ่อแกน่ะโชคดีที่ได้แม่แก ซึ่งเป็นคนเก่ง ครอบครัวฝ่ายแม่ก็ปกติ ดูสิว่าแกหาคนแบบไหนมา ยังคิดจะเรียนพ่อแกกินเปล่าอีก"
พูดจบ หัวหน้าหมู่บ้านหวางก็จากไป
หยางต้าซาน: "..."
ฉันเป็นคนมีการศึกษา ยังโดนว่ากินเปล่าอีก
หยางเจี้ยนจวิน: "..."
เฉินซิ่วฉิน: "..."
ครอบครัวฉันไม่ปกติ?
...
จางอวี้เจวียนนอนอยู่บนเตียง
หวังชงถือชามโจ๊กปลาเข้ามา "แม่ กินหน่อยเถอะ"
"อือๆๆ... ไอ้เขียงหมูซ่งมันข่มเหงฉันเกินไปแล้ว"
จางอวี้เจวียนลุกขึ้นนั่ง
จับมือหวังชง "ลูกเอ๊ย แม่เลี้ยงลูกมาจนโตไม่ง่าย หลายคนอิจฉาครอบครัวเราที่มีชีวิตดี"
"แม่ ผมรู้"
เงินร้อยหยวนที่ได้มาถูกหวงหัวเหมาเอาไป ซ่งเซียงหลานก็ยังโกงเงินห้าสิบหยวนอีก จางอวี้เจวียนยังถูกตี พอคิดถึงก็รู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน
คิดอีกที ซ่งเซียงหลานมีคนช่วย
แต่ตัวเองอยู่คนเดียวเปล่าเปลี่ยว
กัดฟันด่า:
"ลูกสะใภ้ไอ้เขียงหมูซ่งยังช่วยมัน ส่วนลูกสะใภ้แกเหมือนคนตาย"
"อยากให้ฉันถูกตีตาย"
"แม่ เมยฟางเขากลัวคน" หวังชงในใจก็ตำหนิภรรยาเหมือนกัน แต่ต่อหน้าแม่ก็ยังพูดแก้ตัวให้ประโยคหนึ่ง
"ถุย"
จางอวี้เจวียนได้ยินลูกพูดแบบนั้นก็โกรธจนท้องเต็มไปด้วยไฟ
"ฉันไม่กินแล้ว รู้แล้วว่าแกมีเมียแล้วลืมแม่"