“มีแม่ผัวแบบเธอด้วยเหรอ?”
ซ่งเซียงหลานกินก๋วยเตี๋ยวคำสุดท้ายในชาม
แจ๊ะปาก:
“มีสิ แต่ก่อนฉันทุ่มเทหมดใจให้พวกเธอ ก็ไม่เคยเห็นเจ้าพูดดีถึงข้าสักคำ
นับจากนี้ไป ฉันเป็นคนคุมบ้าน คำพูดของฉันต้องเชื่อฟัง ”
หยางต้าซานปลดกระดุมที่คอเสื้อ
“พอแล้วแหละ ฉันยังหิวอยู่เลย ”
“ใครจะไปเหมือนเธอ บอกให้รู้ไว้ คืนนี้เธอไปนอนที่ห้องเก็บของข้างๆ ”
ในใจซ่งเซียงหลานมีแต่ความเกลียดชังต่อไอ้แก่นั่น
นางอยากตีสามวันเก้าครั้งเชียวนะ
“อะไรนะ?อย่าเข้าใจผิด ฉันคนมีการศึกษาต้องมานอนห้องเก็บของ?”
หยางต้าซานเกือบจะกระโดดโหวกเหวก
“เซียงตงพูดอะไรกับเธอ?ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรเก็บเขามาจากกองขยะ ”
หยางต้าซานเต็มไปด้วยความโกรธทั้งใบหน้า
ซ่งเซียงหลานไม่เข้าใจ ซ่งเซียงตงก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของหยางต้าซานเหมือนกัน
ทำไมหยางต้าซานถึงเกลียดเขาขนาดนั้น?
หรือเป็นเพราะเป็นคนที่ตัวเองให้กำเนิดกันแน่
ตัวเองทุ่มเทสุดหัวใจเลี้ยงลูกของศัตรูจนโต
แต่ก่อนที่เซียงตงจะไปรบที่มณฑลอวิ๋น กลับทะเลาะกันเรื่องหยางเจี้ยนจวินกับเสิ่นฮุ่ยจวิน สุดท้ายลูกชายก็ตายอย่างน่าอนาถในสมรภูมิมณฑลอวิ๋น
ซ่งเซียงหลานหน้าหม่นหมองพร้อมกัดริมฝีปาก
ยกมือตบหน้าหยางต้าซานฉาดหนึ่ง
“ไอ้คนมีการศึกษาบ้าบอ เรียนจบแค่มัธยมต้นยังจะมาโอ้อวดอะไร ”
สิ่งที่หยางต้าซานภูมิใจที่สุดก็คือใบหน้าเก๋าๆ นี้แหละ อาศัยหน้าตานี้หลอกล่อจนซ่งเซียงหลานยอมแต่งเข้ามาพร้อมสินสอด
แถมยังปล่อยให้จางอวี้เจวียนได้เสียกับเขาในช่วงที่ผู้ชายออกเรือ
เขาเอามือปิดหน้า งุนงง:
“ซ่งเซียงหลาน เจ้าบ้าไปแล้ว ”
ซ่งเซียงหลานวางชามตะเกียบที่กินเสร็จแล้วลงบนโต๊ะ ลากซ่งถิงถิงเข้าไปในห้อง
จุดตะเกียงน้ำมันก๊าด “ถิงถิง รีบไปทำการบ้านซะ ”
“ตกลง ”
“อีกไม่กี่วันฉันจะไปซื้อจักรยานให้เธอสักคัน เธอขี่จักรยานไปโรงเรียน ”