คำพูดของซ่งเซียงหลานเหมือนก้อนน้ำแข็งสาดใส่หัวเฉินซิ่วฉิน ทำให้เธอเย็นเฉียบจากภายในสู่ภายนอก
เหล่าบ้านใกล้เรือนเคียงที่มาดูเรื่องสนุกก็พากันกลับไปทำกับข้าว
ครอบครัวเฉินมาอย่างเกรี้ยวกราด ไปอย่างเซื่องซึม
เดินก้มหัวหนีไปอย่างน่าอดสู
แม่บ้านขาจรหลายคนยังชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ไกล ๆ
หวังเจี้ยนกั๋วมองดูอากาศ
เขากระแอมเบา ๆ แล้วพยักหน้าให้ซ่งเซียงหลานถือเป็นการทักทาย ก่อนจะรีบกลับบ้านไป
ในลานบ้าน เหลือเพียงความวุ่นวายของตระกูลหยาง
หยางเจี้ยนจวินเหมือนถูกดูดพลังทั้งหมด ดวงตาว่างเปล่า เฉินซิ่วฉินพิงกำแพง ปากไม่หยุดสาปแช่งอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้าดัง
ส่วนจางอวี้เจวียนผู้ยุแยงตะแคงรั่ว ไม่รู้ว่าหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ซ่งเซียงหลานไม่แม้แต่จะมองพวกเขา หมุนตัวเดินตรงเข้าไปในห้องของหยางเจี้ยนจวินและเฉินซิ่วฉิน
ชาติที่แล้ว เธอถูกคู่นี้หลอก พวกเขาปากบอกไม่มีเงิน แต่จริง ๆ แล้วแอบเก็บเงินก้อนโตไว้
ชาตินี้ เธอจะไม่เหลือสตางค์ให้พวกเขาสักแดงเดียว
"แม่! จะทำอะไร!" หยางเจี้ยนจวินตั้งสติได้ ก็รีบวิ่งตามเข้าไปอย่างลุกลี้ลุกลน
เฉินซิ่วฉินก็วิ่งบ้าคลั่งเข้าไปในห้อง กางแขนขวางหน้าซ่งเซียงหลาน
"จะทำอะไร! นี่ห้องเรา!"
ซ่งเซียงหลานไม่สนใจเธอ ตรงไปที่หัวเตียง
ห้องนี้รกเหมือนคอกหมู เสื้อผ้าของคนสี่คนวางเกลื่อนกลาด อากาศยังมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยว
ซ่งเซียงหลานจำได้แม่น เงินของพวกเขาซ่อนอยู่หลังอิฐก้อนหนึ่งที่หลวมในกำแพงหัวเตียง
เธอยื่นมือลูบไปตามผนังสองสามครั้ง แล้วใช้แรงงัด