"แม่จ๋า ฉันเป็นลูกชายแท้ๆ ของแม่นะ" หยางเจี้ยนจวินร้องไห้จริงๆ
"ถ้าแกไม่ใช่ลูกฉัน ฉันคงตบแกจนขี้แตกละ"
ซ่งเซียงหลานด่าไปพลางปล่อยมือ
"ถิงถิง ไปตักข้าวต้มมากิน ตักเอาที่ข้นๆ นะ"
เฉินซิ่วฉินขยับปากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
ซ่งเซียงหลานกัดไข่ไปพลางเดินสำรวจรอบบ้าน
"เฉินซิ่วฉิน ป้อนไก่เป็ดหรือยัง?"
"ต้มข้าวหมูหรือยัง?"
"ไม่กวาดบ้านอีก แล้วน้ำในสวนผักหลังบ้านก็ไม่ยอมรดอีก"
นิ้วของซ่งเซียงหลานจิ้มไปที่หน้าผากของเฉินซิ่วฉิน
"อีขี้เกียจ รู้จักแต่กิน"
ชาติก่อน ซ่งเซียงหลานเลี้ยงหลานชายจนโต
ขี่รถสามล้อออกไปตั้งแผงขายของ หาเงินได้ แล้วต่อมาก็เปิดร้านขายเสื้อผ้าเป็นร้านแรก
แล้วก็เปิดร้านอาหารอีก
เงินที่หามาได้ทั้งหมดตกไปอยู่ในกระเป๋าของหยางต้าซานและหยางเจี้ยนจวิน
พอเธอแก่ตัวลง
เฉินซิ่วฉินก็เอาคนในครอบครัวตัวเองมาเข้าทำงานที่ร้านอาหารทั้งหมด แล้วให้ซ่งเซียงหลานอยู่บ้านทำความสะอาด
กลับมาทีก็ด่าเธอว่าอ่างล้างหน้ามีคราบน้ำ บนโซฟามีขนแมวสองสามเส้น บนเตามีรอยนิ้วมือ...
ด่าเธอว่าเป็นแม่สามีขี้เกียจ
บ่อยครั้งก็หยิกเธอแล้วก็ตบหน้าเธอ
พูดบ่อยๆ ว่า:
"แม่ฉันยังรู้จักไปช่วยที่ร้าน มีแต่แม่ที่อยู่บ้านชิลๆ แค่ทำงานบ้านแค่นี้ก็ทำไม่ได้ ต่อไปฉันจะไม่เลี้ยงดูแม่"
ถึงขั้นตอนกลางคืนยกน้ำเย็นมาราดที่นอนของเธอ
ตีหนึ่งตีสองก็เอาเท้าเตะประตู "แก่แล้วไม่รู้จักตาย มีเวลาว่างๆ แบบนั้นออกไปเก็บลังกระดาษขายยังได้เงิน"
ร้านอาหารและร้านเสื้อผ้าของซ่งเซียงหลานถูกยึดไปหมด
แล้วยังต้องถูกพวกมันรังแกอีก ว่ามันเกิดมาเป็นคนมีวาสนา ได้แต่นอนกิน ไม่ได้ทำงานอะไรเลย
เฉินซิ่วฉิน: "..."
"ฉันเพิ่งกวาดบ้านไปเมื่อกี้นี้เอง"
"บนพื้นยังมีขนไก่อยู่เลย แกกวาดตรงไหนกัน? ทั้งวันรู้จักแต่นอนกินข้าวบ้าน"