เฉินซิ่วฉินยกมือตบซ่งถิงถิงหนึ่งที
"แม่แก แม่แกจะทำอะไรฉันได้"
จะตบซ่งถิงถิงอีกแต่หยางเจี้ยนจวินห้ามไว้
"อย่าตบเลย พี่เขยมาแล้ว"
หยางเจี้ยนจวินถลึงตาข่มซ่งถิงถิง ก่อนลากเฉินซิ่วฉินออกไปแล้วล็อกประตู
ซ่งถิงถิงดื้อรั้นเช็ดน้ำตา
เธอหยิบกรรไกรที่ซ่อนไว้ออกมา
เหน็บไว้ที่เอวกางเกง
ถ้าใครบังคับให้เธอออกไป เธอจะตายให้ดู
มีเสียงเคาะหน้าต่าง
หลิวโฉวะนอนทาบขอบหน้าต่างด้านหลัง ส่งเสียงถามด้วยตาสีแดง
"ถิงถิง แม่แกยังไม่กลับมาอีกเหรอ"
"แม่บอกว่าจะกลับมาแล้ว ป้าช่วยฉันด้วย" ซ่งถิงถิงพุ่งไปที่ขอบหน้าต่าง คว้ามือหลิวโฉวะไว้
"ป้าขอร้องละ"
"ป้าจะช่วยแกได้ยังไง พ่อแกให้แกแต่งงานก็ไม่ใช่เรื่องผิด"
หลักๆ เป็นธรรมเนียมที่สืบทอดกันมา
เรื่องแต่งงานของลูก ต้องให้พ่อแม่เป็นคนตัดสินใจ
ใต้ตาซ่งถิงถิงคล้ำเป็นรอยเขียว
ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ถ้าเป็นแม่ให้ฉันแต่งงาน ฉันไม่พูดอะไรสักคำก็คงยอม
แต่ฉันสัญญากับแม่แล้วว่าจะเรียนหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะได้เป็นนักศึกษาหญิงคนแรกของคอมมูน"
หลิวโฉวะไม่เข้าใจว่าทำไมซ่งเซียงหลานถึงดื้อดึงให้ลูกสาวเรียนหนังสือ
แต่เธอนึกถึงความภาคภูมิใจนั้นแล้ว ใบหน้าเผยความปรารถนา
"รอก่อนนะ"
หลิวโฉวะกลับไปเรียกเมียหลินกังไปตามหลิวต้าฮวา
เธอถือขวานมาที่ขอบหน้าต่างด้านหลังแล้วฟาดกับกรอบหน้าต่าง
ฟาดได้ไม่กี่ที
เฉินซิ่วฉินเปิดประตูออกมา
ตะโกนเข้าไปในบ้าน
"คนมาช่วยด้วย ถิงถิงจะหนี..."
หวงหัวเหมาจ่ายเงินสามร้อยหยวน
จู่ๆ จะแต่งงานก็พกเงินเพิ่มมาอีกแปดสิบแปดหยวน
เขาถูกใจซ่งถิงถิงตั้งแต่แรกเห็น คนสวย รูปร่างสูง มีการศึกษา แล้วยังเด็กกว่าเขาตั้งสิบกว่าปี