"เธอกลัวนางเหรอ?"
หยางเจี้ยนจวินยักไหล่ทำท่าขี้ขลาด "นายไม่กลัวเหรอ?"
หยางต้าซานต่อหน้าจางอวี้เจวียนต้องรักษาหน้า
"ข้ากลัวนางอย่างนั้นหรือ กล้าดีดดิ้งกับข้าอีก ข้าจะไล่นางออกจากบ้าน"
จางอวี้เจวียนปรายตามองอย่างเย็นชา
"อย่าพูดเลย พี่เซียงหลานหน้าตาไม่ดีนิสัยก็แย่ แต่เงินเดือนนางไม่น้อยนะ"
หยางต้าซาน: "..."
"พูดเรื่องเงินมันดูต่ำไปหน่อย"
จางอวี้เจวียนยิ้มอย่างอ่อนโยน ลุกขึ้นหยิบกระติกน้ำร้อนมารินใส่แก้ว
"ฉันรู้ว่านายอึดอัด แต่... เห็นแก่เจี้ยนจวินเถอะ อดทนไปก่อนนะ"
หยางเจี้ยนจวินเงยหน้าขึ้น "พ่อ... แม่จางพูดถูก"
ตกลงกันได้ในที่สุด
ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเรียกหัวล้านคนนั้นมารับตัวซ่งถิงถิงไป พอซ่งถิงถิงเป็นคนของเขาแล้ว ต่อให้ซ่งเซียงหลานกลับมาก็ไม่มีทาง
หยางต้าซานโล่งใจ
ฉวยโอกาสตอนกลางคืน
เขาไปส่งจางอวี้เจวียนกลับบ้าน
ถึงหน้าประตู จางอวี้เจวียนไม่ให้เขาส่ง
"ไม่ต้องส่ง เดี๋ยวคนอื่นเห็นจะนินทา"
หยางต้าซานแอบลูบเอวหล่อน "ฉันไม่กลัวคนนินทา ฉันยอมตายเพื่อเธอได้"
"ต้าซาน อย่าพูดเรื่องตาย ฉันไม่อยากให้เธอตาย"
จางอวี้เจวียนอายุมากแล้วแต่ยังดูแลตัวเองดี ไม่มีผมหงอก
"ถ้าไม่อยากให้ตาย ก็อยู่ที่นี่สิ"
"บ้าเหรอ อาฉงจะคิดยังไง"
"อาฉง อาฉง เธอจำได้แต่ลูกของไอ้หยาบคายอย่างหวังต้าไห่ ส่วนลูกของฉันน่ะลืมไปหมดแล้ว" หยางต้าซานตาแดงก่ำ จับมือหล่อนวางบนหน้าอก
"เจี้ยนจวินไปโรงพยาบาลประจำตำบลแล้ว กลับไปทีหลังก็ได้"
จางอวี้เจวียนไม่ยอม
แต่ก็ไม่ขยับเขยื้อน
หยางต้าซานดีใจ รั้งตัวหล่อนเข้าไปในห้องเล็กด้านข้าง
ในห้องเล็กมีกระสอบปุ๋ยวางซ้อนกันอยู่สองสามใบ และมีเครื่องมือการเกษตรวางอยู่บ้าง
นอกจากนั้นก็เป็นเตียงไม้แผ่นเดียว