ทุกคนมองหน้ากัน "หลานหลานออกจากบ้านไม่เอาสมองมาด้วยหรือเพิ่งจะรู้สึกตัว?"
หลิวต้าฮวาเม้มปาก
ในใจคิดไปแล้วว่าที่บ้านยังมีไข่เค็มเหลืออีกกี่ฟอง
ซ่งเซียงหลานกลับมาถึงบ้าน นั่งอยู่ในลานบ้าน แกะเนื้อหอยแมลงภู่ใส่ชาม ตั้งใจว่าจะเอาเนื้อหอยแมลงภู่พวกนี้มาทำเป็นอาหารกระป๋อง
ซ่งเซียงตงชอบผักดองต้มหอยแมลงภู่ที่เธอทำมาก
...
หยางต้าซานนั่งอยู่ใต้ต้นลำไย
เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จ้องมองนกกระยางขาวที่บินไปเกาะบนป่าชายเลนอย่างหม่นหมอง
เขาชอบนั่งอ่านหนังสือกับจางอวี้เจวียน มีคำหวานที่พูดไม่จบและฉากแอ็กชันที่ทำไม่จบ
จางอวี้เจวียนเป็นคนอ่อนโยน ใส่เสื้อผ้าสวยๆ
ไม่เหมือนซ่งเซียงหลานที่เป็นคนฆ่าหมูอยู่ในโรงฆ่าสัตว์ เพื่อของเล็กๆ น้อยๆ ก็ถือมีดฆ่าหมูไปทะเลาะกับคนอื่นเสียงดัง
จะคุยกับเธอเรื่องดอกไม้ใต้จันทร์ เธอก็บอกว่าเงินในบ้านไม่พอใช้
ไม่มีภาพลักษณ์และความสำนึกของภรรยาคนมีการศึกษาเลยสักนิด
ยังกล้าให้เขาคนมีการศึกษาออกไปทำงานในไร่
ดูหมิ่นปัญญาชน
บ่ายวันนี้เธอมาขอโทษ ใช่สิ เธอต้องขอโทษ เธอคงจะโดนบีบให้ต้องมาขอเงินซ่งเซียงตงเพิ่ม
"พ่อ รีบไปทำงานได้แล้ว"
หยางเจี้ยนจวินวิ่งหน้าตื่นเข้ามา
"เมื่อกี้แม่อีกแล้ว คุยโวต่อหน้าคนเยอะแยะ ว่าจะให้เราสองพ่อลูกทำงานเก็บเต็มแต้ม
เธอว่านางสมองมีปัญหาเสียสติไปหรือเปล่า?"
"เธอมามาหาข้าที่ไร่เหรอ?" หยางต้าซานลุกพรวด
เธอยังมาขอโทษอยู่ดี หยางต้าซานมั่นใจในหน้าตาของตัวเองมาก
หยางเจี้ยนจวินกลั้นโทสะ "เธอกลับบ้านไปแล้ว"
หยางต้าซาน: "..."
ลูบท้องที่เริ่มหิว