"คะแนนแรงงานที่พ่อกับนายทำมารวมกันยังไม่เท่ากับเด็กอายุสิบห้าหรือสิบหกของบ้านอื่นเลย ครอบครัวเราเลี้ยงกันอยู่ได้ก็เพราะพี่ตงกับฉันช่วยเหลือ"
หยางเจี้ยนจวินอึ้งไป
เรื่องนี้เกี่ยวกับภรรยาของเขากลับบ้านพ่อแม่ได้ยังไง?
ซ่งเซียงหลานจับหูเขาลากไปที่ห้องครัว
"แม่ ปล่อยนะ เจ็บ เจ็บ เจ็บ..."
ในห้องครัวแสงสลัว
ซ่งเซียงหลานเดินไปที่ไหดินเผาใหญ่สูงครึ่งคนที่มุมห้อง เปิดฝาไม้ออก
"ดูเองสิ"
ก้นไหเหลือข้าวกล้องบาง ๆ อยู่แค่นิดเดียว
ปนกับกรวดหินสองสามเม็ด
ดูน่าสงสารมาก
เขายังมึนงงไปหมด
"แม่ แม่เอาข้าวไปซ่อนไว้หรือ? แม่ไปขอเงินเดือนล่วงหน้าหนึ่งเดือนจากโรงฆ่าสัตว์สิ"
ซ่งเซียงหลานมองเขาอย่างสงบ
"ลูกสะใภ้ของแม่จะให้แม่ยกงานให้พี่ชายนาง แม่จะไปขอเงินเดือนล่วงหน้าได้ยังไง?"
"แล้ว...จะทำยังไง?"
"ทำยังไง?"
ซ่งเซียงหลานพูดซ้ำ เธอเหมือนได้ยินเรื่องตลก
"แกไปบ้านตระกูลเฉินสิ บางทีตระกูลเฉินเห็นว่าแกตั้งใจขนาดนั้น อาจจะยืมข้าวให้แกสักสองสามจินก็ได้"
น้ำเสียงที่ประชดประชันทำให้หน้าของหยางเจี้ยนจวินแดงไปแล้วขาวไป
"แม่ พูดแบบนี้ได้ยังไง! ฉันเป็นลูกชายแม่นะ!"
"แกยังรู้อีกว่าแกเป็นลูกฉัน?"
เสียงของซ่งเซียงหลานไม่ดัง แต่กลับเย็นเยียบถึงกระดูก
"เพื่อผู้หญิงคนเดียว แกยังจะบังคับให้แม่ตัวเองไปขอโทษลูกสะใภ้ หยางเจี้ยนจวิน แกเก่งจริง ๆ นะ!"
ซ่งเซียงหลานรู้สึกแย่เมื่อได้ยินคำว่า "ฉันเป็นลูกชายแม่" เพราะจริง ๆ แล้วหยางเจี้ยนจวินเป็นลูกนอกสมรสของคนแก่ที่ตายไปแล้วกับจางอวี้เจวียน
นิสัยเน่าเสียติดมาแต่กำเนิด
"ฉัน..." หยางเจี้ยนจวินถูกพูดจนอ้าปากไม่ออก
เขาอยากให้แม่ยอมถอยหนึ่งก้าวเท่านั้น
ในครอบครัว ต้องมีใครสักคนยอมถอย
ทันใดนั้น นอกประตูบ้านก็มีเสียงด่าทอที่อึกทึกดังเข้ามา
"ซ่งเซียงหลาน! แก่มารยาใจดำ รีบออกมาเดี๋ยวนี้!"
เสียงแหลมสูงเสียดหู
หยางเจี้ยนจวินสะดุ้งเฮือก นั่นเสียงแม่ยายจางชุยฮวา!
จางชุยฮวา แม่ของเฉินซิ่วฉิน นำทัพหน้าบุกเข้ามา ตามด้วยพี่ชายคนที่สองของเฉินซิ่วฉิน เฉินต้าจวิน และท้ายสุดคือเฉินซิ่วฉินที่เช็ดน้ำตาใบหน้าเศร้าสร้อย
มาท่าทางไม่ยอมแพ้ เห็นชัดว่ามาไม่ดีแน่
จางชุยฮวาร่างใหญ่กำยำ พอเข้าลานบ้านก็เอาเท้าไถลวางมือที่เอว แล้วก็ด่าเสียจนน้ำลายกระเด็น:
"ไอ้ซ่งเซียงหลาน! ซิ่วฉินลูกสาวฉันแต่งเข้าบ้านแกมาเพื่อมาสบาย ไม่ใช่มาเป็นวัวเป็นควายให้แกใช้งานแล้วยังถูกตีอีก!
วันนี้แกไม่ให้คำตอบฉัน ฉันไม่จบกับแกแน่!"
หยางเจี้ยนจวินขาอ่อนแทบทรุด รีบวิ่งเข้าไปต้อนรับ
"แม่ พี่ต้าจวิน พวกท่านมาได้ยังไง? มีอะไรค่อย ๆ พูดกันดี ๆ..."
เฉินต้าจวินผลักเขาออกไปหนึ่งที เผยสีหน้าโหดเหี้ยม
"หยางเจี้ยนจวิน ภรรยาแกถูกแม่แกตี แกยืนมองเฉย ๆ งั้นเหรอ?
ให้แม่แกยกงานให้พี่ชายฉัน คือให้เกียรติตระกูลหยางแล้วนะ! ไม่รู้จักดีชั่ว!"
เฉินซิ่วฉินซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง ร้องไห้สะอึกสะอื้นเสริม:
"เจี้ยนจวิน แม่แก...แม่แกตีฉัน..."
หยางเจี้ยนจวินได้ยินภรรยาร้องไห้ก็เจ็บปวดหัวใจแทบขาด
รีบหันปากกระบอกปืนมาทางซ่งเซียงหลานทันที
"แม่! ดูสิ่งที่แม่ทำสิ! ฉันบอกแล้วให้แม่ไปขอโทษ ตอนนี้ล่ะ เขามาหาที่บ้านแล้ว!"
เขารีบร้อนจนเหงื่อแตกพลั่ก ส่งสายตาหวังให้ซ่งเซียงหลานยอมอ่อนข้อเร็ว ๆ
ชาติที่แล้วก็เป็นแบบนี้
จางชุยฮวาเห็นซ่งเซียงหลานไม่พูด ก็คิดว่านางกลัว เลยยิ่งยโสโอหังมากขึ้น
"ซิ่วฉินเราโดนทำร้ายมามากขนาดนี้ แกต้องชดใช้!"
"ใช่! ต้องใช้เงิน!"
เฉินต้าจวินรีบพูดต่อ พร้อมยื่นนิ้วหนา ๆ ห้านิ้วออกมา "ไม่มีห้าสิบหยวน เรื่องนี้ไม่จบ! งานที่โรงฆ่าสัตว์ด้วย ต้องยกให้พี่ชายฉันทันที"
ห้าสิบหยวน!
นอกบ้านมีเพื่อนบ้านมามุงดูกันหลายคนแล้ว พอได้ยินตัวเลขนี้ก็พากันสูดลมหายใจดังเฮือก
ยุคนี้แรงงานหนุ่มแข็งแรงทำงานทั้งปียังเก็บเงินได้ไม่ถึงสิบหยวนเลย!
นี่มันมาปล้นชัด ๆ!
หยางเจี้ยนจวินก็ตกใจเหมือนกัน พูดติดอ่าง: "แม่...พี่ต้าจวิน นี่...มันมากไปหน่อยนะ..."
"มากไป?"
จางชุยฮวาถลึงตา
"หยางเจี้ยนจวิน ฉันบอกแกเลย วันนี้ต้องให้เงินให้งาน ไม่ก็หย่ากับซิ่วฉินเรา! เลือกเอาเอง!"
คำว่า "หย่า" ออกมา หยางเจี้ยนจวินก็ตื่นตระหนกสุดขีด
เขาคุกเข่าลงกับพื้นดังปัง แล้วก็คุกเข่าต่อหน้าซ่งเซียงหลานจริง ๆ
"แม่! ถ้าแม่ไม่ยอม ครอบครัวฉันก็แตกสลายจริง ๆ! ซิ่วฉินขาดฉันไม่ได้ แล้วฉันก็ขาดนางไม่ได้เหมือนกัน!"
เขากอดขาซ่งเซียงหลานร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล
เพื่อนบ้านรอบข้างชี้มือชี้ไม้วิพากษ์วิจารณ์
"เจี้ยนจวินนี่มันไม่เหมาะสมจริง ๆ เพื่อภรรยาถึงกับคุกเข่าให้แม่ตัวเอง?"
"ก็ไม่ใช่เพราะถูกภรรยาบีบคอไว้แน่นหนึบหรอกหรือ"
"ตระกูลเฉินนี่ก็จริง ๆ นะ ปากอยากได้ของแพง..."
ซ่งเซียงหลานก้มหน้ามองลูกชายที่ไร้ศักดิ์ศรีตรงหน้า ซึ่งเหมือนกับพ่อของมันเป๊ะ
"ถิงถิง"
ซ่งถิงถิงตัวสั่นเทิ้ม
ซ่งเซียงหลานมองตาลูกสาว "ไปที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ไปเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่"
ทุกคนอึ้งไปหมด
เชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาทำไม?
"บอกหัวหน้าหมู่บ้านหวาง" ซ่งเซียงหลานพูดทีละคำ ชัดเจนจนทุกคนทั้งในและนอกบ้านได้ยินหมด
"ว่ามีคนอาศัยว่าคนเยอะ มาปล้นที่บ้าน ยังจะบีบบังคับจนถึงตายอีก!"
พอพูดจบ ทุกคนก็ตะลึง
จางชุยฮวาเป็นคนแรกที่รู้ตัว กระโดดด่าอย่างบ้าคลั่ง:
"แก่มารยาแกพูดบ้าอะไร! ใครปล้น! เรามาพูดคุยกันด้วยเหตุผล!"
ซ่งเซียงหลานหัวเราะเย็น:
"อ้าปากก็จะเอาห้าสิบหยวน แล้วยังจะเอาหน้าที่โรงฆ่าสัตว์ของฉันอีก แกจะฆ่าหมูเป็นหรือจะทำอะไรได้?
นี่ไม่ใช่การปล้นแล้วคืออะไร? นี่ไม่ใช่การบีบคนให้ตายแล้วคืออะไร?"
เสียงของเธอสูงขึ้นทันที เต็มไปด้วยพลังทะลุทะลวง
"ซ่งเซียงหลานฉันอยู่มา half ชีวิต เพิ่งเคยเจอการพูดคุยด้วยเหตุผลแบบไม่รู้จักอายแบบนี้"
ซ่งถิงถิงตกใจกับคำพูดของเธอ
ก่อนหน้านี้ พอตระกูลเฉินมาทำเรื่องวุ่นวาย แม่ต้องยอมแพ้เสมอ
ตอนนี้...
เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้ววิ่งออกไปนอกบ้านทันที
"แกกล้า!" เฉินต้าจวินรู้ตัวก็รีบยื่นมือไปจะจับ
ซ่งเซียงหลานหยิบไม้กวาดไม้ไผ่ก้าวขึ้นไปข้างหน้าเหมือนแม่สิงโตปกป้องลูก ยืนขวางหน้าเขาอย่างมั่นคง
"ถ้าลูกสาวฉันผมขาดไปเส้นเดียว วันนี้ฉันจะสู้กับแกให้ตาย!"
ซ่งเซียงหลานฆ่าหมูเป็นประจำ ตัวเล็กแต่แรงเยอะ มีความดุดันติดตัว
ทำให้เฉินต้าจวินหนุ่มใหญ่ถึงกับไม่กล้าลงมือชั่วขณะ
"ต้าจวิน ตีมันให้ตาย"
ซ่งเซียงหลานเป็นคนฆ่าหมู หวดไม้กวาดใส่เฉินต้าจวินก่อน แล้วก็ไล่ตีจางชุยฮวาต่อ
เฉินต้าจวินถึงกับถูกเธอตีจนกระโดดเต๊ง ๆ อยู่พักหนึ่ง
หยางเจี้ยนจวินตบขาตัวเองดังปั้ง "แม่ อย่าทำให้ตัวเองขายหน้าอีกเลยได้ไหม?"
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากถนนใหญ่หน้าหมู่บ้าน
หัวหน้าหมู่บ้านหวางพาทหารอาสาสองคนรีบเข้ามา
"ส่งเสียงดังเฮฮากันอะไรนักหนา! ดูไม่เข้าท่าเลย!" หัวหน้าหมู่บ้านยังไม่ทันถึง เสียงอันทรงอำนาจก็ดังมาก่อนแล้ว
พอเข้าไปในบ้าน เห็นหยางเจี้ยนจวินวิ่งวุ่นเหมือนแมลงวันหัวตัด ก็ขมวดคิ้วทันที
"เจี้ยนจวิน! แกทำอะไรอยู่!"
จางชุยฮวารีบเป็นฝ่ายกล่าวหาคนอื่นก่อน ร้องไห้ร่ำรวยวิ่งเข้าไปหา:
"หัวหน้าหมู่บ้านหวาง! ท่านต้องช่วยพวกเราด้วย!
ซ่งเซียงหลานนี่รังแกคนเกินไป ตีลูกสาวฉันกลับบ้าน เรามาพูดกันด้วยเหตุผล นางยังกล่าวหาว่าเราปล้นอีก!
ดูสิที่นางตีพวกเราแม่ลูกจนบาดเจ็บ!"
พูดพลางก็ให้หัวหน้าหมู่บ้านหวางดูบาดแผล
หัวหน้าหมู่บ้านหวางปวดหัวไปหมด มองไปที่ซ่งเซียงหลานผู้สงบนิ่งเพียงคนเดียวท่ามกลางฝูงชน
"พี่สะใภ้เซียงหลาน เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ซ่งเซียงหลานไม่รีบแก้ตัว เธอรอจนทุกสายตามองมาที่ตัวเอง แล้วจึงค่อย ๆ พูดอย่างชัดเจน:
"หัวหน้าหมู่บ้านหวาง มาได้พอดีเลย"
เธอหายใจเข้าลึก ๆ มองผ่านใบหน้าที่ละโมภของตระกูลเฉิน แล้วหยุดสุดท้ายที่ใบหน้าของหยางเจี้ยนจวิน
"ชีวิตแบบนี้ อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว"
"ฉันจะแยกบ้าน!"