อากาศในลานบ้านราวกับถูกแช่แข็ง
เฉินซิ่วฉินเอามือคาดเอว ท่าทางเหมือนเป็นเรื่องปกติ
"แม่ ทางพี่ชายฉันเตรียมพร้อมหมดแล้ว งานที่โรงฆ่าสัตว์ของแม่ เมื่อไหร่จะปล่อยให้เขา?"
ซ่งเซียงหลานวางไม้กวาดลง
มือถือผ้าเก่าๆ ค่อยๆ เช็ดมีดแล่เนื้อเล่มหนึ่ง ปลายมีดสะท้อนแสงขาวภายใต้แดดยามบ่าย
"ไม่ปล่อย"
สองคำเบาๆ แต่กลับทำเอาเฉินซิ่วฉินสะดุด
"แม่พูดว่าอะไรนะ?"
เฉินซิ่วฉินคิดว่าตัวเองฟังผิด เลยขึ้นเสียงสูง
"ฉันพูดว่า ไม่ปล่อย"
ซ่งเซียงหลานในที่สุดก็เงยหน้าขึ้น วางมีดที่เช็ดจนเงาวับไว้ข้างๆ
"งานนั้นเป็นของฉัน จะให้พี่ชายแกทำไม?"
"แก! แกไม่ได้ตกลงไว้แล้วไง?"
เฉินซิ่วฉินโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม
"แกแก่แล้วจะกลับคำได้ยังไง!
พี่ชายฉันพูดออกไปแล้ว ทั้งหมู่บ้านรู้กันหมด
แกจะให้ตระกูลเฉินฉันเสียหน้าแบบนี้เหรอ?"
ซ่งเซียงหลานหัวเราะเย็นในใจ
ชาติก่อน เธอก็ถูกคำว่า "เสียหน้า" นี่ล่อให้โง่
ใจอ่อน ก็เลยยกงานเหล็กกล้าให้ไป
ผลลัพธ์ล่ะ?
เฉินต้าปิงขี้เกียจ ไม่กี่เดือนก็ถูกไล่ออกจากโรงฆ่าสัตว์
งานก็ไม่ได้
ครอบครัวพวกเขาก็เหมือนปลิงเกาะติดเธอดูดเลือด ทำให้บ้านวุ่นวายไม่สงบ
เธอไม่จำได้ว่าชาตินี้เคยสัญญาอะไรไว้
"ใครตกลงกับแกก็ไปหาคนนั้น"
ซ่งเซียงหลานลุกขึ้น ตบฝุ่นที่กางเกง "ฉันไม่ได้ตกลง"
"ซ่งเซียงหลาน!"
เฉินซิ่วฉินไม่เรียกแม่แล้ว เรียกชื่อตรงๆ
"วันนี้แกไม่ยกงานให้พี่ชายฉัน เรื่องนี้ไม่จบ!
อย่าบีบฉัน บีบฉันจนจนมุม... ฉันจะหย่ากับเจี้ยนจวิน!"
อีกแล้ว
ใช้หยางเจี้ยนจวินเป็นเครื่องมือ จับจุดอ่อนเธอ
ชาติก่อน ซ่งเซียงหลานได้ยินคำว่า "หย่า" ปุ๊บ วิญญาณแทบหลุด ร้องอะไรก็ยอมหมด
เธอมองลูกสะใภ้ที่กำลังอาละวาดอยู่ตรงหน้า ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว
ซ่งเซียงหลานหยิบไม้กวาดขึ้นมา ชั่งน้ำหนัก
เฉินซิ่วฉินยังคงพูดจาข่มขู่:
"วันนี้แกไม่ยอม ฉันจะกลับบ้านทันที ให้พ่อแม่พี่ชายฉันมาช่วยตัดสิน!
ให้คนทั้งหมู่บ้านเห็นว่าตระกูลหยางแก bully คนอื่นยังไง!"
ยังพูดไม่จบ ก็รู้สึกได้ถึงลมร้ายพุ่งเข้ามา
"แผละ!"
กิ่งไผ่แข็งๆ ฟาดเข้าที่น่องเธออย่างแรง ทำให้เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บ
"โอ๊ย! แกตีฉันอีกแล้วเหรอ?"
เฉินซิ่วฉินกอดขากระโดดขึ้น มองซ่งเซียงหลานอย่างไม่เชื่อสายตา
ยายแก่ที่ถูกเธอควบคุมได้ตลอด กล้าลงมือกับเธอ?
"ทำไมล่ะ?" ซ่งเซียงหลานฟาดไม้กวาดอีกทีที่หลังเธอ
"ฉันช่วยพ่อแม่แกสั่งสอน ว่าอะไรคือความกตัญญู อะไรคือกฎ!"
"แผละ! แผละ! แผละ!"
ไม้กวาดร่วงลงมาทีละที
ฟาดเอาเฉินซิ่วฉินวิ่งหนีไปทั่วลาน ร้องไห้หาพ่อแม่
"บ้าแล้ว! แกบ้า! ฆ่าคนแล้ว!"
"หย่า? ไปหย่าเลยสิ!" ซ่งเซียงหลานตีไปด้วยด่าไปด้วย "เดี๋ยวนี้เลย ไปหย่าเดี๋ยวนี้!"
"หย่าก็ดี ฉันจะให้ไอ้หมอนั่นเป็นโสด"
เฉินซิ่วฉินถูกตีจนมึนไปหมด
ไม้ตายที่เธอภาคภูมิใจที่สุด ใช้ไม่ได้ผลเลย
ยายแก่คนนี้ ไม่กลัวเธอจะหย่า?
เธอคลานไปถึงในครัว ถึงได้หายใจหายคอ ชี้หน้าซ่งเซียงหลาน
"แก... รอไว้! รอให้แกเจอดี!"
ซ่งเซียงหลานโยนไม้กวาดทิ้ง
ยืนอยู่ในลานบ้าน สีหน้าเรียบเฉย
เธอรู้ว่าเฉินซิ่วฉินจะทำอะไร
เฉินซิ่วฉินพุ่งออกมาจากในครัว ถือหมูชิ้นใหญ่ที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน
นั่นคือหมูที่ซ่งเซียงหลานแบ่งมาจากโรงฆ่าสัตว์วันนี้ หมูสามชั้นมันและเนื้อปนกัน กว่า 3 ชั่ง
"แกไม่ให้พี่ชายฉันสบาย แกก็อย่าหวังว่าจะได้กินหมู!"
เฉินซิ่วฉินตาแดงก่ำ
เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"ฉันจะเอากลับบ้านให้ครอบครัวฉันกิน! หมูนี้ครอบครัวฉันกิน!"
ซ่งเซียงหลานไปยืนขวางอยู่ที่หน้าประตูใหญ่
"วางหมูลง"
"ฉันไม่!"
เฉินซิ่วฉินกอดหมูแน่นขึ้น
"นี่เป็นของตระกูลหยาง ฉันเป็นเมียหยางเจี้ยนจวิน ฉันจะเอาทำไมไม่ได้?"
"ตอนนี้แกไม่ใช่แล้ว"
ซ่งเซียงหลานพูดช้าๆ:
"แกไม่ใช่จะไปหย่าเหรอ?
หย่าแล้ว แกก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหยางเรา
หมูนี่ แกยิ่งไม่มีสิทธิ์"
เฉินซิ่วฉินด่าเสียงหลง:
"แกกล้าก็ตีฉันให้ตายเลยสิ!"
ซ่งเซียงหลานไม่พูดพล่ามทำเพลง ตรงเข้าชิงเลย
เฉินซิ่วฉินจะสู้ซ่งเซียงหลานที่ทำงานโรงฆ่าสัตว์ทุกวัน แรงเยอะจนน่ากลัว ได้ที่ไหน
แค่สองที หมูในอ้อมกอดก็ถูกซ่งเซียงหลานแย่งไป
เฉินซิ่วฉินพุ่งไปเปล่าๆ นั่งก้นกระแทกพื้น
เริ่มกลิ้งไปมา ร้องไห้โฮ
"ไม่มีความยุติธรรมแล้ว! แม่สามีตีลูกสะใภ้ แย่งหมูลูกสะใภ้ด้วย!"
"หยางเจี้ยนจวิน! แกตายไปไหน! เมียแกกำลังจะถูกตีตายแล้ว!"
ซ่งเซียงหลานทำเป็นไม่ได้ยิน
เธอถือหมูก้อนนั้น เข้าไปในบ้าน
หากระดาษน้ำมันสะอาด ห่อใหม่ให้เรียบร้อย แล้วใช้เชือกฟางมัดให้แน่น
ทำเสร็จทั้งหมด
เธอถือหมู เดินตรงออกจากประตูใหญ่
เสียงร้องไห้ของเฉินซิ่วฉินถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
เพิ่งจะเดินไปถึงปากหมู่บ้าน
ก็เจอหยางเจี้ยนจวินลูกชายที่เลิกงานกำลังกลับบ้าน
"แม่ ถือหมูไปไหน? เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงซิ่วฉินร้องไห้ เกิดอะไรขึ้นที่บ้าน?" หยางเจี้ยนจวินมองด้วยความงง
ซ่งเซียงหลานไม่หยุดเดิน ไม่แม้แต่จะมองเขาแวบหนึ่ง
"เมียแกจะไปหย่า รีบพาไปหย่าเลย"
พูดจบ เธออ้อมตัวลูกชายที่กำลังตกตะลึง เดินตรงไปทางโรงเรียนมัธยมใน town โดยไม่หันกลับมา
...
ที่ห้องทำงานโรงเรียน เสียงอาจารย์ที่กำลังพูดด้วยความจนใจ
"ซ่งถิงถิง เงินค่าเล่าเรียนเทอมนี้ของหนู ค้างมาเกือบเดือนแล้วนะ
ถ้าไม่จ่ายอีก โรงเรียนจะต้องให้ออกแล้ว"
ร่างเล็กผอมบางของซ่งถิงถิงยืนอยู่หน้าโต๊ะอาจารย์ หัวก้มต่ำ
เธอกำชายเสื้อ ปลายนิ้วซีดขาว
อึกอักอยู่นานก็พูดไม่ออก
เธออยากเรียนหนังสือ
แต่เธอไม่กล้าขอเงินที่บ้าน
เงินในบ้านให้พี่ชายกับพี่สะใภ้หมด แม่เธอเป็นผู้หญิงที่ลำเอียงจนใครๆ ก็รู้จัก
เงินทุกบาทในบ้านไม่เคยถึงมือเธอ
แต่พี่สาวที่มาอยู่หมู่บ้านในฐานะปัญญาชนบอกว่า มีเพียงการเรียนหนังสือเท่านั้นถึงจะมีอนาคต
อาจารย์หวังถอนหายใจ กำลังจะพูดอะไรต่อ
ซ่งเซียงหลานถือถุงหมูที่หนักอึ้ง เดินทีละก้าวมาถึงหน้าโต๊ะ
"ปัง!"
ถุงหมูที่มัดด้วยเชือกฟางแน่นหนา ถูกวางลงบนโต๊ะอาจารย์หวังอย่างแรง
คราบน้ำมันซึมออกมาเล็กน้อย ทิ้งรอยไว้บนโต๊ะที่เหลืองกรังทันที
อาจารย์หวังตกใจจนลุกจากเก้าอี้
ซ่งถิงถิงก็เงยหน้ามองแม่ทันที
แล้วมองหมูสามชั้นก้อนนั้นบนโต๊ะ ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
ซ่งเซียงหลานไม่สนใจความตกใจของทั้งสองคนเลย
"อาจารย์หวัง นี่เป็นหมูที่แบ่งมาจากโรงฆ่าสัตว์ เงินเดือนกว่าจะออกก็สิ้นเดือน
ดูให้หน่อยสิ เรื่องลูกสาวฉันถิงถิงเรียนหนังสือเนี่ย..."