ซ่งเซียงเหมยถูกเหวี่ยงกระแทกอย่างแรง ความอัดอั้นในใจก็ปะทุขึ้นมาทันที
เธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่าไหล่เจ็บ
ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น
มือทั้งสองข้างคว้าคอเสื้ออวี๋ต้าหวังไว้แน่น
ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือดจะหยดออกมา
ใบหน้าเหี่ยวย่นราวเปลือกไม้ซีดเผือดจนน่ากลัว
“ทำไมถึงหลอกฉันได้? ตอนแรกเราตกลงกันไว้แล้ว ฉันก็ยอมรับเรื่องสินสอดแล้ว ทำไมถึงกินสองทางล่ะ? นั่นเมียของเสี่ยวชวน!” เสียงซ่งเซียงเหมยแหบพร่าราวกับกระดาษทราย เธอเขย่าอวี๋ต้าหวังอย่างบ้าคลั่ง
อวี๋ต้าหวังเพิ่งถูกซ่งเซียงหลานซ้อมมา
กำลังเดือดจัด
พอเห็นพี่สาวซ่งที่ดูซื่อ ๆ คนนี้กล้าลงไม้ลงมือด้วย
ความชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาในใจทันที
“ถอยไป! ใครตกลงกับเธอ? ถ้าไม่จ่ายเงินก็ไม่นับ!” อวี๋ต้าหวังสะบัดแขนอย่างแรงสุดกำลัง
ซ่งเซียงเหมยยืนไม่ค่อยมั่นคงอยู่แล้ว
ร่างทั้งร่างเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะหงายก้นลงนั่งกับพื้น
กระดูกก้นกบกระแทกจนเจ็บแปลบ
เธอหายใจไม่ออกอยู่พักใหญ่
“พี่ใหญ่!”
เสียงตะโกนลั่นดังมาจากหน้าประตู
พี่ใหญ่ซ่งเพิ่งก้าวเข้ามาก็เห็นภาพนี้ ดวงตาเบิกโพลงทันที
เขาไม่ได้ลงไม้ลงมือกับใครมาหลายปีแล้ว ปกติมักทำตัวเป็นชาวนาหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกชายคนโตของตระกูลซ่ง พอเห็นพี่สาวถูกเหวี่ยงลงพื้นราวกับกระสอบผ้า เลือดร้อนในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เขาก้าวพรวดเข้าไปไม่กี่ก้าว
แล้วฟาดฝ่ามือใส่เต็มแรงจนเกิดเสียงลมหวือ
“เพียะ!”
ฝ่ามือนี้หนักกว่าที่ซ่งเซียงหลานฟาดเมื่อครู่อีก
อวี๋ต้าหวังถูกตบจนแทบกระเด็น ฟันกรามเกือบปลิวออกมา
“คิดว่าตระกูลซ่งไม่มีคนหรือไง? กล้าทำร้ายพี่สาวฉัน!”
พี่ใหญ่ซ่งตวาดเสียงดังสนั่น
ไม่รอให้อวี๋ต้าหวังตั้งตัว เขาก็ฟาดหลังมือใส่อีกฉาด
อวี๋ต้าหวังมึนงงไปหมด
กำลังจะยกมือสู้กลับ
ซ่งเซียงหลานก็คว้าคอเสื้อเขาไว้ ใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรง
“อึก—” อวี๋ต้าหวังเบิกตาแทบถลน ตัวงอลงเหมือนกุ้ง
พี่ใหญ่ซ่งฉวยจังหวะกดเขาลงกับพื้น
หมัดกระหน่ำลงไปราวห่าฝน
“ถ้าไม่มีสินสอดห้าร้อยหยวน ก็อย่าหวังจะได้แต่งเมีย! ส่วนของที่ส่งมาให้บ้านฉัน ถ้าจะถอนหมั้นก็อย่าหวังว่าจะได้คืน!” อวี๋ต้าหวังยกแขนป้องหัว ปากยังแข็งไม่เลิก แหกปากร้องสุดเสียง “ตีคนตายแล้ว! ฆ่าคนแล้ว!”