สะใภ้ซ่งเฉียงเดินคล้องแขนซ่งเซียงหลานกับซ่งเซียงเหมยคนละข้าง
“อาสาม ดูหน้าอกเอ้อร์ยาสิ เปียกไปตั้งเยอะ เด็กยังไม่หย่านมเลยด้วยซ้ำ แต่อวี๋ต้าหวังก็รีบร้อนจะขายเธอทิ้งแล้ว ไม่ใช่คนจริง ๆ”
“พ่อแบบนี้ สักวันต้องได้รับกรรมแน่ นิสัยเอ้อร์ยาก็แปลกนะ ดูเงียบ ๆ แต่ในใจคิดอะไรไว้หมดแล้ว”
พี่ใหญ่ซ่งเดินนำอยู่ข้างหน้าอย่างเร่งรีบ
ได้ยินเสียงวิจารณ์จากด้านหลัง สีหน้าก็เขียวคล้ำ
วันนี้พอได้ตีกันสักยก ในใจก็โล่งขึ้นมาหน่อย
เพิ่งเดินเข้าลานบ้านของพี่ใหญ่ซ่ง
ก็ได้กลิ่นเนื้อหอมฉุยโชยมา
บ้านของพี่รอง พี่สาม และน้องสี่ซ่งมากันครบทุกบ้าน
คนแน่นลานจนแทบขยับตัวไม่ได้
พี่สามกับน้องสี่ซ่งเห็นพี่สาวคนโต ซ่งเซียงเหมยซูบโทรมขนาดนั้น ขอบตาก็แดงขึ้นมาทันที
“พี่ใหญ่ ทำไมผอมลงขนาดนี้ล่ะ” พี่สามซ่งเดินเข้าไปคว้าแขนซ่งเซียงเหมย
น้องสี่ซ่งก็ไม่ยอมน้อยหน้า เบียดเข้ามาอีกข้าง
“พี่ใหญ่ อยู่บ้านต่ออีกสักพักนะ ให้ผมดูแลพี่บ้าง”
สองพี่น้องติดแจเหมือนเครื่องประดับเกาะคนอยู่ข้างซ่งเซียงเหมย
ซ่งเซียงเหมยผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
ถูกน้องชายสองคนที่ตัวใหญ่ล่ำสันเบียดอยู่ตรงกลาง
ดูเหมือนไส้แซนด์วิชที่ถูกประกบอยู่ระหว่างขนมปัง
น้องชายโตจนป่านนี้แล้วยังอ้อนเธอ เธอจึงเริ่มยิ้มออกมา
ในครัวมีทั้งควันทั้งไฟคลุ้งไปหมด
ซ่งเซียงหลานเปิดม่านชะโงกเข้าไปดู
สะใภ้รองซ่งกำลังพลิกอาหารในกระทะ น้ำมันร้อนส่งเสียงฉ่า