ซ่งเซียงหลานที่กำลังฝันหวานถึงการร่ำรวย สีหน้าพลันหมองลงทันที
สายตาที่มองไปเหมือนกำลังมองคนโง่
“ต้าฮวา ถ้าลูกชายตัวแสบของเธอพูดไม่เป็นก็เอาถังมูลปิดปากไว้ซะ เปิดปากมาทีไรเหมือนพ่นอึออกมาทุกที”
ซ่งเซียงหลานชี้หน้าจู้จึที่ทำหน้าซื่อบื้อ
“มองอะไรไม่เป็นยังกับแม่สามีของเธอที่เอาแต่พ่นอึนั่นแหละ”
จู้จึโดนด่าจนมึนงง
เขากำลังจะเกาหัวแล้วแก้ตัวสักสองคำ
ใครจะคิดว่าแม่แท้ ๆ อย่างหลิวต้าฮวากลับพลิกสีหน้าใส่เขาด้วย
ตอนนี้หลิวต้าฮวามีอำนาจเต็มมือ
เธอเตะน่องจู้จึไปทีหนึ่ง
“เรื่องเลวร้ายที่ฉันทำก็คือคลอดแกออกมานี่แหละ
ไอ้ไม่ได้เรื่อง เห็นหน้าแกแล้วหงุดหงิด กลับห้องไปนอนซะ อย่ามาขวางทาง!”
จู้จึได้แต่สงสัยอยู่ในใจ
ตั้งแต่แม่ไม่มีทางหาเงินเลี้ยงชีพ ก็เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์ทุกวัน
วันนี้ทำไมถึงเหมือนไก่แก่โดนจุดประทัดเข้าไปได้
ถึงได้มีแรงเหลือเฟือขนาดนี้?
แต่เขาก็ไม่กล้าถาม
ทำหน้าหงอยแล้วกลับเข้าห้องไปเงียบ ๆ
ซ่งเซียงหลานปั่นรถสามล้อ
กลับถึงบ้าน
“ถิงถิง! ฮุ่ยจวิน! ออกมายกของหน่อย!”
ซ่งถิงถิงกับเฉิ่นฮุ่ยจวินได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมาทันที
พอเห็นของเต็มรถ ดวงตาของทั้งคู่ก็เป็นประกาย
เฉินซิ่วฉินขยี้ขี้ตาแล้วเดินเข้ามาใกล้
“แม่ เอาของดีอะไรกลับมาเหรอ? ทำไมมีกลิ่นคาวทะเลด้วยล่ะ?”
มือดำคล้ำข้างหนึ่งของเธอกำลังจะเอื้อมไปจับกระสอบ
ซ่งเซียงหลานไหวตัวไว รีบตวัดฝ่ามือสุดยอดผลักใส่หน้าแป้งเปียกของเฉินซิ่วฉินเต็ม ๆ
เฉินซิ่วฉินหงายก้นลงไปนั่งอยู่ตรงธรณีประตู
“ออกมาทำไม? ของนั่นเป็นของที่แกจะจับได้หรือไง?” ซ่งเซียงหลานก้มมองเธออย่างเหนือกว่า
เฉินซิ่วฉินหน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมือง
เธอพูดเจื่อน ๆ ว่า “แม่ ฉันแค่ดูเฉย ๆ ไม่ได้จะแอบกินสักหน่อย
เป็นครอบครัวเดียวกัน มีของดีแล้วไม่แบ่งกันบ้างหรือไง?”