เฉินซิ่วฉินลุกขึ้นจากพื้น หนังศีรษะที่แหว่งไปเป็นหย่อมยังมีเลือดซึม
เธอไม่สนใจความเจ็บ รีบเอื้อมมือไปล้วงกระเป๋าของหยางต้าซานทันที
“คืนเงินมา ฉันเหลือเงินอยู่แค่นี้เอง” ยังไม่ทันได้กลับไปอวดที่บ้านแม่ด้วยซ้ำ
หยางต้าซานกระแทกศอกใส่จนเธอกระเด็นออกไป
“นี่เป็นเงินชดเชยของฉันกับเจี้ยนจวิน ถ้าชาติหน้าเกิดมาเป็นพ่อฉัน บางทีฉันอาจเผาเงินให้แกสักหน่อย”
ทั้งสองทำท่าจะตะลุมบอนกันอีกครั้ง
ซ่งเซียงหลานตะโกนลั่น
“พอได้แล้ว!”
ซ่งเซียงหลานล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบธนบัตรห้าสิบเฟินยับย่นออกมา
เธอคีบมันไว้ด้วยสองนิ้ว ยื่นให้หยางต้าซานอย่างรังเกียจ
“เอาเงินห้าเหมาไป แล้วรีบไสหัวไปซะ
จะมาทะเลาะกันเหมือนหมากัดกันอยู่ในลานบ้าน ไม่กลัวเสียหน้าที่เป็นปู่คนแล้วหรือไง
ออกไปหลบข้างนอกก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับมา”
ใบหน้าแก่ ๆ ของหยางต้าซานพลันแดงเรื่อขึ้นอย่างประหลาด
เขายื่นมือรับธนบัตรห้าเหมาอุ่น ๆ จากตัวซ่งเซียงหลาน รู้สึกว่าฝ่ามือร้อนผ่าว
แม่เสือตัวนี้ให้เงินเขา แถมยังบอกให้ไปหลบภัยอีกต่างหาก?
สมแล้วที่ว่า
ตีคือรัก ด่าคือห่วง
ในใจเมียคนนี้ยังมีเขาอยู่จริง ๆ
หยางต้าซานรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความกล้าก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
เขาขยับเข้าไปใกล้ซ่งเซียงหลาน เผยฟันเหลืองอร่ามเต็มปาก
เอ่ยอย่างหวานซึ้ง
“หลาน เธอรู้จักมหาสมุทรแปซิฟิกไหม?”
ซ่งเซียงหลานยังไม่ทันได้ด่า
ตาแก่ก็พูดต่ออย่างออดอ้อน
“นั่นคือน้ำลายที่ฉันหลั่งให้เธอไง”
ซ่งถิงถิงที่กำลังเก็บชามตะเกียบอยู่ข้าง ๆ เกือบทำจานหล่น
หยางต้าซานยังมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองเต็มเปี่ยม
“หลาน สิ่งที่ดีที่สุดในโลกมีอยู่สองอย่าง คือนอนกับคิดถึงเธอ เรียกสั้น ๆ ว่านอน...อ๊าก...”
“ปัง!”
เสียงทึบดังสนั่น
ซ่งเซียงหลานยกเท้าขึ้น ใช้รองเท้าผ้าสีดำพื้นเย็บหนา เตะก้นหยางต้าซานสุดแรงเกิด