จางอวี้เจวียนคิดว่าตัวเองทุ่มเททุกอย่างเพื่อครอบครัวหวังจนแทบหมดแรง จากสาวน้อยผิวพรรณสดใส กลายเป็นหญิงแก่หน้าซีดเซียว แต่สุดท้ายพ่อลูกคู่นี้กลับไม่เชื่อใจ แถมยังสงสัยในตัวเธออีก
เธอไม่ยอมรับเรื่องนี้
“ไอ้พวกไร้หัวใจ”
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
เมื่อก่อนหวังชงว่านอนสอนง่ายจะตาย
ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังจากปีศาจจิ้งจอกอย่างเมยฟางแต่งเข้าบ้าน
นังผู้หญิงนั่นเอาแต่ทำท่าทางน่าสงสารอยู่ทุกวัน
ลับหลังไม่รู้เป่าหูสามีไปตั้งเท่าไร
จางไห่เยี่ยนเอาน้ำแกงปลาชามใหญ่ไปให้เมยฟางบำรุงร่างกาย
“กินเข้าไป กินเข้าไป... ท้องทีทำราวกับกำลังจะออกไข่ทองคำ”
จางอวี้เจวียนบ่นด่าไม่หยุด พลางยกน้ำแกงปลามาวางตรงหน้า
เธอคายก้างออกมาสามสี่ครั้ง ก่อนจะซดน้ำแกงปลาที่เหลือจนหมดเกลี้ยง
เมยฟางเอ่ยเสียงตะกุกตะกักว่า
“แม่...”
“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่ ฟังแล้วอายุสั้น”
จางอวี้เจวียนวางชามเปล่ากระแทกโต๊ะ “โชคดี ๆ ที่มีอยู่ก็โดนหน้าตาเหมือนคนอมทุกข์ของแกทำลายหมดแล้ว”
ขอบตาของเมยฟางแดงก่ำ
น้ำตาคลออยู่ในดวงตา
“แม่ ฉันไม่ได้...”
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกเอาฉันไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ ลับหลัง นังจิ้งจอกสำออย!”
เมยฟางเม้มริมฝีปาก
คำโต้กลับวนเวียนอยู่ในลำคอหลายรอบ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดออกมา
เธอเป็นคนคิดมาก ทนรับมือกับการด่าทออย่างกับแม่ค้าปากตลาดแบบนี้ไม่ไหว
ทำได้เพียงเช็ดน้ำตาแล้วพาหลงเป่าออกจากบ้าน
ไปหาพวกหญิงท้องอย่างจางไห่เยี่ยน เพื่อหลบความวุ่นวาย
ในบ้านพลันเงียบสงัด
แต่ไฟโทสะในใจจางอวี้เจวียนยังไม่มีที่ให้ระบาย
เธอกลับเข้าไปในห้องด้านใน ถีบรองเท้าทิ้งแล้วล้มตัวลงบนเตียง
อากาศร้อน
เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตผ้าเนื้อบางออกสองเม็ด
มีเสียงดังแผ่วเบาจากหลังบ้าน