หยางต้าลี่เช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก
เมื่อเห็นฝูงชนรอบข้างชี้ไม้ชี้มือใส่ ความบ้าบิ่นไม่ยี่หระของเขาก็กลับมาอีกครั้ง
เขาหมอบอยู่บนพื้น
คอแข็งเชิดขึ้นเหมือนไก่ชนที่เพิ่งแพ้
ตะโกนเสียงแหบพร่าดังก้องไปทั่วว่า
“หัวหน้ากองพลน้อย ช่วยตัดสินให้หน่อย! ตั้งแต่โบราณมา บ้านไหนหย่ากันแล้วไม่ใช่ผู้หญิงเก็บข้าวของออกไปเองบ้าง?
ออกจากบ้านมือเปล่าก็เป็นธรรมเนียมอยู่แล้ว
ส่งผู้ชายเข้าคุกแล้วยังยึดทรัพย์สินไปอีก นี่มันเหตุผลอะไรกัน?
บ้านหลังนั้นแซ่หยาง
ที่ดินก็แซ่หยาง
แม้แต่ต้นไม้บนเขาหลังหมู่บ้านก็เป็นของที่ตระกูลหยางรุ่นก่อนปลูกไว้
ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงแซ่อื่นขนสมบัติบรรพบุรุษหนีไป บรรพชนตระกูลหยางของเราคงนอนตายตาไม่หลับ!”
หัวหน้ากองพลน้อยได้ยินแล้วปวดตุบ ๆ ไปทั้งหัว
เพิ่งจะดุด่าเรื่องงมงายศักดินาไปได้ไม่กี่คำ
ซ่งเซียงหลานไม่แม้แต่จะปรายตามองหยางต้าลี่ เธอหันหลังเดินไปที่โคนกำแพง
เธอยกพลั่วเหล็กขึ้นด้วยมือข้างเดียว
ชั่งน้ำหนักดูเล็กน้อย แล้วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง หันเดินตรงไปทางเขาหลังหมู่บ้านทันที
เธอก้าวยาว ๆ อย่างคล่องแคล่ว พาให้ลมพัดตาม
คนตระกูลหยางตะโกนเรียก
“จะไปไหน? เรื่องนี้ยังเคลียร์กันไม่จบเลยนะ!”
ซ่งเซียงหลานเดินฉับ ๆ ไม่หยุด
พริบตาเดียวก็พ้นเนินดินตรงนั้น เงาร่างหายไปบนทางเล็กที่มุ่งสู่เขาหลังหมู่บ้าน
“ฝีมือเชือดหมูแท้ ๆ อายุปูนนี้แล้ว วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายอีก”
“เธอจะไปทำอะไรน่ะ?”
ฝูงชนพากันฮือฮา หันมองหน้ากันไปมา
“ทางนั้นมันเขาหลังหมู่บ้านนี่นา...” ชาวบ้านคนหนึ่งที่มาดูเรื่องสนุกพึมพำ “คงน้อยใจ เลยวิ่งไปร้องไห้ฟ้องแม่สามีที่หลุมศพล่ะมั้ง?”
ป้าหลิวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบ้ปาก
“ดูท่าทางเมื่อกี้สิ ที่จะสับคนเป็นชิ้น ๆ โยนให้หมากินน่ะ เหมือนคนที่จะไปร้องไห้หน้าหลุมศพตรงไหน?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งในฝูงชนตบต้นขาดังฉาด
ตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก
“แย่แล้ว! ตอนอยู่ในบ้านตระกูลหวัง ป้าซ่งพูดไว้ชัด ๆ ว่าจะขุดหลุมศพบรรพบุรุษตระกูลหยาง!”