หวงเอ้อร์ไหน่ยืนอยู่บนเนิน
ในมือกำเมล็ดแตงไว้พลางมองหยางเสี่ยวหงที่ขวัญหนีดีฝ่ออยู่ก้นหลุม แล้วหัวเราะจนตัวโยน
“หยางเสี่ยวหง นั่นพ่อแท้ ๆ แม่แท้ ๆ ของเธอนะ จะบอกว่าเห็นผีได้ยังไง?
พวกเขาคิดถึงเธอจะแย่ อยากให้เธออยู่คุยเป็นเพื่อนข้างล่างอีกหน่อยน่ะ”
หยางเสี่ยวหงกลัวจนขวัญกระเจิง
ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นมา ซอกเล็บเต็มไปด้วยโคลนดำ
“คิดจะหนีเหรอ?”
ซ่งเซียงหลานกระโดดลงไปในหลุม
คว้าผมหยางเสี่ยวหงไว้แล้วกดหัวเธอเข้าหาแผ่นโลงที่โผล่มาให้เห็นอยู่มุมหนึ่งอย่างแรง
“เบิกตาดูให้ชัด ๆ แล้วบอกตาแก่ยายแก่สองคนนั่นด้วยว่า ฉัน ซ่งเซียงหลาน มาทวงหนี้แล้ว”
“อ๊า… ซ่งเซียงหลาน แกมันบ้าไปแล้ว!”
หยางต้าลี่กับหยางต้าหรงที่อยู่ด้านบนจ้องจนตาแดงก่ำ
พวกเขาตะโกนลั่นแล้วทำท่าจะพุ่งลงไป
“รังแกกันเกินไปแล้ว! พี่น้องทั้งเด็กทั้งแก่ ลุยเลย! ตีอีบ้าคนนี้ให้ตาย!”
พวกพี่น้องสายตรงของตระกูลหยางเดือดดาลกันจริง ๆ
แต่ญาติร่วมตระกูลหยางที่อยู่รอบ ๆ
กลับยืนรากงอกอยู่กับที่ทีละคน
ไม่มีใครขยับสักนิด
ตอนพ่อแม่ของหยางต้าซานผีตนนั้นยังมีชีวิตอยู่ พวกเขางกจนได้แต่รับไม่เคยให้
ถึงกับทะเลาะกับพี่น้องร่วมตระกูลเพราะที่ดินในเขตหมู่บ้านไม่กี่หมู่ จนตัดขาดกันไปเลย
ตอนนี้คนก็ตายกันหมดแล้ว ใครจะยอมไปหาเรื่องซ่งเซียงหลาน ยัยตัวอันตราย เพราะกระดูกผุ ๆ ไม่กี่ชิ้นกันล่ะ?
หยางต้าลี่ตะโกนอยู่นาน
พอหันกลับไปมอง
พวกญาติชายรุ่นเดียวกันบ้างก็แหงนดูเมฆบนฟ้า บ้างก็ก้มหน้านับมดบนพื้น ไม่มีใครมองเขาสักคน
ซ่งเซียงหลานกระแทกหยางเสี่ยวหงเข้ากับโลง
แล้วค่อยยืดตัวขึ้น
สายตาเย็นเยียบกวาดผ่านกลุ่มคนที่ทำเป็นหูหนวกตาบอด
“บ้านใครไม่มีหลุมบรรพบุรุษอยู่บนเขาบ้าง?
วันนี้ใครกล้ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันซ่งเซียงหลานขอพูดไว้ตรงนี้เลย คืนนี้ฉันจะไปขุดหลุมศพบ้านมัน
เว้นแต่พวกแกจะย้ายทั้งครอบครัวไปอยู่บนหลุมศพพ่อแม่ตัวเอง
ไม่อย่างนั้นก็ลองดูว่าจะเฝ้าไว้ได้หรือเปล่า”
ทุกคนใจหายวาบ
ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เหมือนหมาบ้าชัด ๆ
เจอใครก็ขย้ำ
ไม่มีใครอยากหาเรื่อง
พวกคนแก่ในกองผลิตที่ถือดีว่าอาวุโสกว่าเห็นไม่ไหว จึงใช้ไม้เท้าค้ำกายเดินสั่น ๆ ออกมา