"รีบกินข้าวเถอะ" หยางต้าซานผลักชามตะเกียบออก
"พ่อ ไม่กินข้าวเหรอ?"
"ไม่กิน"
หยางต้าซานแอบชำเลืองมองซ่งเซียงหลาน แล้วแบกพลั่วออกจากบ้าน เดินอย่างมีพิรุธไปถึงแถวบ้านของจางอวี้เจวียน
พอเห็นลูกสะใภ้และลูกชายของจางอวี้เจวียนออกจากบ้านไป
ถึงได้แอบย่องเข้าไป
"อวี้เจวียน"
"พี่ต้าซาน ทำไมมาที่นี่ล่ะ?" จางอวี้เจวียนกำลังล้างหม้ออยู่ รีบถือแปรงล้างหม้อออกมา "ตายจริง หน้าบวมกว่าเมื่อเช้าอีก?"
หยางต้าซานทำหน้าน้อยใจสุดๆ
"อวี้เจวียน พี่หิวข้าว"
บ้านจางอวี้เจวียนฐานะดีกว่าชาวบ้านทั่วไปในหมู่บ้าน เอาแต่ลากเขาเข้าครัว
ทอดไข่ให้สี่ฟอง
ต้มเส้นหมี่ขาวใส่ไข่หนึ่งชาม ใส่หอยแครงเพิ่มความหวาน สุดท้ายราดน้ำมันเจียวหอมหัวใหญ่หนึ่งช้อนเล็ก
หยางต้าซานกวาดเส้นหมี่ขาวใส่ไข่ชามโตเข้าไปอย่างมูมมาม
สุดท้ายหยางต้าซานก็เอ่ยขอยืมเงินจางอวี้เจวียนอย่างระมัดระวัง "แม่มดคนนั้นไม่ให้เงินพี่ พี่จะมาหาแกทุกวันก็ไม่ได้ แกให้พี่ยืมสิบบาทก่อนได้เปล่า?"
"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?" จางอวี้เจวียนสีหน้าลำบากใจ
"ห้าบาทก็ได้"
"เอ่อ..."
"อวี้เจวียน แม้แต่แกก็เริ่มรังเกียจพี่แล้วเหรอ?" หยางต้าซานพยายามยิ้มให้ดูมีเสน่ห์ แต่หน้าบวมจนยิ้มแล้วหน้าเบ้
กัดฟันทำหน้าอย่างเจ็บปวด
ได้สายตาที่แฝงความรังเกียจนิด ๆ ของจางอวี้เจวียนกลับมา
"พี่ต้าซาน กินข้าวเสร็จก็กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปหยิบยืมเขามาให้สองบาทก่อน สามีฉันไม่กลับมาหลายเดือนแล้ว ที่บ้านไม่ค่อยมีเงินเหลือ"
หยางต้าซานรู้ดีว่าจางอวี้เจวียนมีเงิน เวลาปกติเขาก็เอาค่าจ้างของซ่งเซียงหลานมาให้เธอเหมือนกัน