ซ่งเซียงหลานไม่ได้ปฏิเสธอีก พวกเธอเป็นเพื่อนรุ่นใหญ่กันมาหลายคน ไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้
เธอยัดเงินที่เหลือในมือใส่กระเป๋ากางเกง แล้วโบกมือให้ต้าฮวากับหญิงขี้เหร่ที่ยังจะตามไปโรงพยาบาล
“พวกเธอไปโรงพยาบาลกันยกโขยง เดี๋ยวก็พากันไปหาเรื่องพยาบาลอีก กลับหมู่บ้านไปก่อนนะ ฉันจะไปรับถิงถิง ขออนุญาตให้เธอลากลับบ้านไปพักสักสองสามวัน”
พอส่งทุกคนกลับไปแล้ว
ซ่งเซียงหลานก็เดินทางไปย่านหมู่บ้านชาวจีนโพ้นทะเลในตัวอำเภอตามลำพัง
เธอซื้อข้าวอบกล้วยไม้จานโปรดของถิงถิง ห่อก๋วยเตี๋ยวน้ำซุปเนื้อวัวร้อน ๆ มาอีกหนึ่งชุด ขนมบ๊ะจ่างกะทิสองชิ้น แล้วก็ปีกไก่ทอด
หิ้วกล่องอาหารเดินกลับ
พอผ่านแยกหนึ่ง ซ่งเซียงหลานก็ชะงักฝีเท้า
สื่อเหว่ยเดินเลียบกำแพงอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ซ่งเซียงหลานหรี่ตามองสื่อเหว่ยที่ทำตัวลับ ๆ ราวกับโจร ในใจหัวเราะเยาะ คนคนนี้แอบทำอะไรลับหลังคนอื่น ไม่เคยมีเรื่องดีสักครั้ง
เธอยัดอาหารที่ถืออยู่เข้าอกเสื้อ
อาศัยเสื้อโค้ตตัวใหญ่บังไว้ แล้วตามไปเงียบ ๆ
สื่อเหว่ยเป็นคนรอบคอบอยู่เหมือนกัน เขาเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาในตรอก
ถ้าไม่ใช่เพราะชาติก่อนซ่งเซียงหลานคุ้นเคยกับตัวอำเภอ ชาตินี้ก็ยังแวะมาค้าขายอยู่บ่อย ๆ เธอคงโดนเขาพาเดินจนหลงทางแล้ว
เดินไปสิบกว่านาที สื่อเหว่ยมั่นใจว่าไม่มีใครตามมา จึงมุดเข้าไปในตรอกตันแห่งหนึ่ง
ซ่งเซียงหลานแนบตัวกับมุมกำแพงแล้วชะโงกหน้าออกไป
เห็นสื่อเหว่ยเคาะประตูบานใหญ่ที่สีลอกจนเปิดออก
คนที่เปิดประตูเป็นผู้หญิงอายุราวสามสิบกว่า
เธอดัดผมหยิก สวมเสื้อไหมพรมรัดรูป หน้าอกหน้าใจเด่นเป็นสง่า
หญิงสาวเรียกเสียงออดอ้อนว่า
“พี่เขย ทำไมเพิ่งมาล่ะคะ?”
“ชู่! เบา ๆ หน่อย!” สื่อเหว่ยรีบเบียดเข้าไปข้างใน แล้วปิดประตูตามหลังทันที
ซ่งเซียงหลานเลิกคิ้ว
พี่เขย?
น้องเมีย?
นี่มันพล็อตต้องห้ามชัด ๆ
เธอหันซ้ายหันขวา เห็นว่าแถวนั้นไม่มีใคร จึงย่อตัวเดินย่องไปใต้หน้าต่างด้านหลังบ้าน
หน้าต่างของบ้านหลังนี้เป็นหน้าต่างไม้แบบเก่า ปิดไม่สนิท
เสียงข้างในดังออกมาชัดเจน