ตอนที่ 119 ฉันอยากเข้าเมืองไปเก็บของเก่า ทำไมของแบบนี้ถึงถูกทิ้งเป็นขยะได้ล่ะ? ซ่งเซียงเหมยตอนนี้ยังทำหน้าเหมือนขโมยขึ้นบ้าน มือที่กอดแจกันใบใหญ่ไว้ก็ออกแรงจนแทบหัก
เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับไปมองทีหนึ่ง
กลัวว่าข้างหลังจะมีคนสวมปลอกแขนแดงหลายคนวิ่งมาจับพวกเธอกดลงกับพื้น
“น้องสาม แบบนี้...จะได้เหรอ? เราจะโดนหาว่ากักตุนเก็งกำไร แอบขุดรากฐานสังคมนิยมหรือเปล่า?” เสียงซ่งเซียงเหมยสั่น
ซ่งเซียงหลานดึงผ้าพันคอขึ้นมาปิดให้มิดกว่าเดิม
กันลมหนาว แล้วเร่งฝีเท้าเดินฉับ ๆ
“ขุดรากฐานอะไร นี่เป็นของเก่าที่สถานีรับซื้อของเก่าไม่เอา เราจ่ายเงินซื้อมา ก็เท่ากับสนับสนุนให้รัฐนำของกลับมาใช้ใหม่
อีกอย่าง ตาเฒ่าถังพวกนั้นก็ดูไม่ออกหรอกว่ามีค่าแค่ไหน ของแบบนี้เรียกว่าได้ของดีราคาถูกต่างหาก”
ทองหยกพวกนั้นซ่อนอยู่ตามมุมที่ไม่มีใครสังเกต เก้าอี้ไท่ซือชุดนั้นยิ่งมีของซ่อนอยู่ใต้เบาะ
เมื่อครู่นี้ในสถานีรับซื้อของเก่าคนเยอะหูตาก็เยอะ
เธอแค่คลำคร่าว ๆ
พอสัมผัสแล้วรู้สึกผิดปกติก็รู้ทันทีว่ามีของดี
ดูท่าหลังจากนี้คงต้องเข้าเมืองมาบ่อย ๆ
ถ้าได้ไปตลาดมืดสักครั้งก็ดี ที่นั่นต่างหากคือแหล่งขุดสมบัติของจริง
ทั้งสองเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยว
จนมาถึงโรงแรมรับรองซึ่งอยู่ห่างจากบ้านซ่งเซียงเหอไปสองช่วงถนน
ซ่งเซียงหลานหยิบจดหมายแนะนำตัวออกมาอย่างคล่องแคล่ว “ขอห้องหนึ่งห้อง เอาห้องใหญ่หน่อย มีหน้าต่างด้วย”
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์เป็นผู้หญิงอายุราวสี่สิบกว่า
ผมดัดลอนเล็ก ๆ มือกำถั่วลิสงห้ารสอยู่เต็มกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย
พอได้ยินเสียง
เธอก็เงยเปลือกตาขึ้นมาแค่ครึ่งเดียว
กวาดตามองการแต่งตัวของทั้งคู่ ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่แจกันใบใหญ่สีหม่นในอ้อมแขนซ่งเซียงเหมย
“โห มาพักโรงแรมยังหอบข้าวของมาด้วยเหรอ?”
พนักงานคายเปลือกถั่วลิสงออกมากำหนึ่ง “นั่นโถปัสสาวะหรือไหดองผัก? ที่นี่เป็นโรงแรมรับรองดี ๆ อย่าเอาของสกปรกอะไรเข้ามาล่ะ”
ซ่งเซียงเหมยหน้าแดง กำลังจะอธิบาย
ซ่งเซียงหลานก็ยื่นจดหมายแนะนำตัวไปข้างหน้า