ห้องครัวเริ่มครึกครื้นขึ้นในไม่ช้า
ย่าเอาชิ้นไก่ที่สับไว้ไปลวกในน้ำเดือดเพื่อไล่เลือดแล้วตักขึ้นมาสะเด็ดน้ำ ใส่มันหมูอันล้ำค่าลงในหม้อใหญ่เล็กน้อย พอร้อนได้ที่ก็โยนขิงและต้นหอมลงไปเจียวให้หอม จากนั้นเทไก่ลงไปผัดพร้อมเสียงดังฉ่า จนหนังไก่กลายเป็นสีเหลืองทองกรุบกรอบ
จากนั้นเติมน้ำบ่อให้ท่วมเนื้อไก่ ใช้ไฟแรงต้มให้เดือด โรยเกลือหยาบหนึ่งกำมือ แล้วลดเป็นไฟอ่อน ปิดฝาหม้อตุ๋นไปเรื่อย ๆ
ระหว่างรอไก่ตุ๋น ย่าก็ใส่เห็ดที่เถาหย่าเก็บมาล้างสะอาดลงไปด้วย เห็ดดูดซับน้ำซุปเข้าไปเต็มที่ จะได้ยิ่งอร่อยขึ้น
ไม่นาน กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยออกมาจากขอบฝาหม้อ กลิ่นหอมของเนื้อไก่ผสานกับกลิ่นหอมสดชื่นของเห็ดป่า ยั่วน้ำลายคนได้เป็นอย่างดี
กลิ่นนี้แรงเสียจริง ลอยไปตามลมไกลออกไป ครึ่งหมู่บ้านได้กลิ่นกันทั่วหน้า
ผ่านไปไม่นาน หม้ายอู๋ก็โผล่ครึ่งหัวเข้ามาที่หน้าประตู
นางสูดจมูกฟุดฟิด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มปลอม ๆ มือยังหิ้วตะกร้าใบเล็ก ๆ ข้างในมีผักป่าใส่ไว้ครึ่งตะกร้า
"โอ้ย...พี่สะใภ้ ตุ๋นไก่หรือ หอมจริง ๆ เลย" หม้ายอู๋เดินบิดเอวเข้ามา สายตาจ้องไปที่หม้อตลอดเวลา "เด็กชายสองคนบ้านฉันได้กลิ่นก็เดินไม่ไหวแล้ว นี่ไก่เนื้อมันเยอะ กินมากก็เลี่ยน ฉันเพิ่งขุดผักป่าสด ๆ มาได้ เช็ดปากแก้เลี่ยนได้ดีที่สุด เลยเอามาให้เปลี่ยนรสชาติกัน"
เสิ่นเถาเถานั่งก่อไฟอยู่หน้าเตา พอได้ยินก็แทบจะหัวเราะออกมา หม้ายอู๋คนนี้พัฒนาแล้วนะ สุดท้ายก็ไม่ใช่มือเปล่ามาขอทานอย่างเดียว รู้จักเอาของมา "แลกเปลี่ยน" เสียด้วย