ทว่า คำสั่งของเขาช้าเกินไปเสียแล้ว
"โจร" ตัวจริง ได้อาศัยความวุ่นวาย พาน้องสาวที่ช่วยออกมาและหลักฐานอันชัดแจ้ง ค่อยๆ ลอบออกจากจวนอันดุจถ้ำปีศาจแห่งนี้ไปอย่างเงียบเชียบ
นอกเมือง ณ แม่น้ำลับตาแห่งหนึ่ง เรือสินค้าลำหนึ่งที่ดูธรรมดาจอดนิ่งอยู่ท่ามกลางกอปรือที่ซ่อนเร้น
รัตติกาลคือม่านที่งดงามที่สุด กลืนกินแสงและเงาทั้งปวงจนสิ้น
ในห้องเรือ ไฟตะเกียงสลัว อาลี่นอนอยู่บนเตียงเรียบง่าย ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของทุกคน
นางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวก่อนหมดสติถาโถมเข้ามาดั่งคลื่น ทำให้ร่างน้อยสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง
"อาลี่ อย่ากลัว ไม่เป็นไรแล้ว เราหนีออกมาได้แล้ว ปลอดภัยแล้ว" เสิ่นเถาเถารีบกุมมือนางที่เย็นเฉียบ
เฮ่ออี้ซินค่อยๆ ป้อนน้ำอุ่นให้นางเล็กน้อย
"จริ...จริงหรือ..." เสียงของอาลี่แผ่วเบา สายตาหวั่นระแวงกวาดมองไปรอบๆ ที่ไม่คุ้นเคย สุดท้ายก็หยุดลงบนใบหน้าอบอุ่นของเหล่าพี่น้อง เมื่อแน่ใจว่าตนหลุดพ้นจากถ้ำปีศาจนั้นแล้ว นางก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเสิ่นเถาเถา ร่ำไห้เสียงดัง ไหล่บางสั่นเทาอย่างรุนแรง ประหนึ่งต้องการระบายความอัตคัดทั้งมวลออกมา
สตรีที่ได้รับการช่วยเหลือคนอื่นๆ ในห้องเรือ ต่างก็หลบอยู่ตามมุม บ้างหลั่งน้ำตาเงียบๆ บ้างสายตาว่างเปล่า บ้างซบกันและกัน ให้กำลังใจซึ่งกันและกันอย่างแผ่วเบา
พวกนางเปลี่ยนเป็นชุดผ้าหยาบสะอาดแล้ว มีอาหารง่ายๆ และน้ำสะอาดวางอยู่ตรงหน้า แต่อย่างชัดเจน บาดแผลในใจยังไม่สามารถเยียวยาได้ในเวลาอันสั้น
จางเสี่ยวกงยืนอยู่ใกล้ประตูเรือ เฝ้าระวังความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างระแวดระวัง
ส่วนเซี่ยอวิ๋นจิ่งอยู่ที่หัวเรือ จัดการป้องกันและวางยามด้วยตนเอง